Oh no it's him again...

2011-01-06T15:39:00.004+02:00

"Olmayan Sevgiliye Mektuplar" isimli çalışmanın ilk ve tek sayfası.

Belki de utanılacak kadar büyükmüşüm yazdığım zaman, tarihi sansürledim. =)

Garip Alışkanlıklar

2010-11-26T23:18:00.004+02:00

Bu sefer mimlenmemişim ama bir borcumuz var idi, onun hesabı gözüksün artık bence.

Garip alışkanlıklarım o kadar çoktur ki saymakla bitmez. Çok garip bir insan sayılmam, ama garip alışkanlıklarım çoktur.

Sessiz isyanların insanıyım. Şöyleki:
Örneğin, bizim okulun girişinde (kuzey); otobüs durağına yakın tarafta, araçların girmesi için bariyerli bir geçiş ve az ilerisinde insanların okula girmesi için bir kapı var. Ki yapısal olarak kapı oldukça büyük, kocaman bir bekçi kulübesi bilem var! (Len internette niye resmi yok?) Elbette insanlar yakın olduğu için araba geçişini kullanıyorlar. Israrla ve inatla kullanmıyorum! Çok acil durumlarda bile kullanmamaya gayret ediyorum! Bir kere o kapı insanlar geçsin diye yapılmış, 12 adım fazla adım atınca kimse ölmez. Ayrıca okula elini kolunu sallayarak herkesin girmesi de sinir ediyor beni; eğitim yuvası olmalı orası, devlet dairesi değil.
Diger bir örnek ise, Burhaniye Mahallesi Metrobüs Durağı'nda (özel isme gel, zincirleme isim tamlaması) yoldan durağa geçmek için merdivenler var (benzeri: http://tinyurl.com/3xo4lql). Ki durak ve merdiven arasında otoyolda yok, dolayısıyla yol oldukça uzuyor. Peki ne yapılmış? Tabiki yolun kenarındaki demirlerden biri kırılmış, insanlar ordan geçip metrobüs yolundan atlayarak durağa geliyorlar. Ben ise ısrarla ve inatla merdivenleri kullanıyorum. Hayır yani 10 tane merdiven çıkarsak belki ekran karşısında otururken büyüttüğümüz o koca kıçlarımız küçülür.
Allah aşkına hayata karşı bu kadar aceleci olmayalım ne olur...

Şimdi demin ki ile tamamen çelişen bir başka şey anlatayım (bu çok garip değil, benim gibi yapan çok çünkü):
Toplu taşıma araçlarında bir optimizasyon hastasıyım. Yani durağın neresinde durursam otobüs tam önümde durur, hangi kapının orda beklersem gideceğim yere en uygun noktada inerim. Konunun aceleyle ve ÖZZELLİKLE yer kapmayla ilgisi yok; yer kapmaya, itiş kakışa ayrı sinirim zaten. Yoksa mevzu yer kapma olunca, herkes yapıyor bunu farkındayım. Ama mesela Levent metro ile Taksim istikametine gidecekseniz, duvardaki freskimsi resime bakın sol alt köşesinde bir amca var; savaşı mı çiziyor, not mu alıyor artık neyse görevi... Onun önünde beklerseniz kapı tam önünüzde açılır, Taksime geldiğinizde ise tam merdivenlerin önünde olursunuz. Hoş şu aralar yerlere işaretler koydular, kapıların nerede açılacağı belli ama... Bu arada amcağın (size göre) azıcık sağında durunda, önce insanlar insin lütfen. Ayrıca emmiye selam söyleyin benden.

Bu konuya çok uygun değil aslında (çünkü çok garip bir takıntı değil gene) ama, çok çok düzenli bir insan olmasam da düzen tutkunyum. Her şeyimin yeri vardır ve orada durması gerekir. Yeri değiştirilirse, alır yerine geri koyarım. Ama bu takıntının uzantısı olan dosya silme adetim fena. Bilgisayarda gereksiz dosyalara fitilim. Bir şeyin işlevi bitti mi? Sildim bile. Ki ben shift+delete yapan bir insan olduğum ve geri dönüşüm kutusunu hiç sevmeyen, şu güne kadar yüksek ihtimalle tek sefer bile kullanmayan biri olduğum için. Giden sonsuza dek gidiyor...

Daha düşünsem kesin gelir aklıma. Ama bence yeter.
Bide şu var tabii...

Benim mimleyeceklerim beni sallamayacakları için, kimseyi mimlemiyorum açıkçası. Sallayan olursa söz mimlerim. =)

2010-10-05T23:05:00.002+03:00

Anlamsız bir şekilde mutsuzdu. Mutsuz değildi aslında, mutlu değildi. Ama bu gece anlamsız bir şekilde mutluydu. Mutlu değildi aslında, mutsuz değildi. Sokaklarda resmen patetik, luzır, eysoşıl hareketleriyle tam bir embesil gibiydi.

Taa ki kendisine bir araba çarpana ya da sokakta kaka insanlar tarafından dötü kesilene dek...

Ahhh ana sen nelere kadirsin. Maruzatın azıcık bile olsa...

2010-10-04T00:24:00.001+03:00

10 Eylül Cuma 2010, 18:53

Dedi naber? Dedim iyidir.
Dedi ee dedi, dedim ne?
Dedi iyidir.
Dedim ne dedin? Dedi ne dedi?
Kim dedim dedi. Kim ne dedi dedi...

Kaynak:batesmotel

Kitlesel ya da bireysel iletişim çok feci boyutlara ulaştı.

Artık her saniye ulaşılabilir olmak normal olan. Eğer arandığınız saniye ulaşılamıyorsanız bir sorun vardır.
İşte benim bununla problemim var. Problemin kökeni eski değil ama, yeni çıktı sayılır.

Aslında SMS'ten ya da benim de kullandığım WhatsApp'tan çokta bir farkı olmasa da; Blackberry ve BBM bu sorunu ifade ediyor bana.
Artık IM'lere bu yüzden giremiyorum belki de. Aslında hala seviyorum chat yapmayı gibime geliyor, ama dayanamıyorum aslında.
Belki de toplu taşıma araçlarında telefon ile geyik yapan insanlara bu yüzden sinir oluyorum. Belki de bu yüzden SMS yazmaktan, telefonla konuşmaktan ve hatta telefon taşımaktan bu kadar uzaklaştım.

Çünkü birbirimizi tüketiyoruz. Anlıyor musunuz? Tüketim kültürü, tüketim çağı öyle boyutlara ulaştı ki; artık ürettiğimiz metaları tüketmek bizi tatmin etmiyor. Birbirimizi tüketiyoruz. Ya sonra ne olacak peki?

Aslında hepsini yapmaya devam ediyorum.

İşte o yüzden, belki de sadece;
tembelimdir.

-aşkım napıyosun?
+hiççç. sen napıyosun?
-hiççç. akşama napacaksın?
+hiççç. sen?
-hiççç. yarın napacaksın?
+hiççç. sen?
-hiççç. aşkım bi daha hiç der misin?
+eki eki. sen de
+nolur aşkım bir daha hiç de.

-hiççç.

Kaynak:gnctrkcll

22 Eylül Çarşamba 2010, 20:46
Sanırım bir önceki yazının sebeplerine bir tane daha ekledim.

Facebook, blog, twitter, forum... derken o kadar yere kendimi bölmekten, kendimi o kadar yerde anlatmaktan; sanırım konuşurken sürekli "şurada da demiştim." demekten...

02 Ekim Cumartesi 2010, 14:01
belki de sebebi... neyse.

evet, büyük ihtimalle odur. ama şu an için farkmaz zaten.

2010-06-12T11:16:00.008+03:00

"Kayıt Yasası" isminde yeni bir kanun çıkıyor. Yüzbaşı Amerika (Captain America) bu yasaya uymuyor hatta bu kanuna karşı bir direniş bile başlatıyor. Örümcek-Adam (Spider-Man) Yüzbaşı'ya soruyor, "Sen Amerika'nın ta kendisisin. Kanun farklı bir yöne giderken, sen nasıl farklı bir yöne gidebiliyorsun?". İşte cevabı:

The Amazing Spider-Man 537. sayıdan alıntıdır. Misler gibi hazırlanmış Türkçe'sini Hoz Comics altında "Evdeki Savaş" isminde bulabilirsiniz. Hatta bulun...

2010-06-09T22:32:00.003+03:00

1 Ocak 1885'te yaşanan L.F.S. Zephyr zeplin kazasında yaşamını yitirenlerin anısına:

Lugard Bloodstone
Vilhemina Carpenter
Godfrey Castleburger
Solomon Doonee
Muck Evil Eye
D'ron Le'lor
Merik Luggerton
Horace McGinley
Ker'ee Melange
Preston Radcliffe
Be'lan T'Seraa
Merwin Tumblebrook
Clariss Vorak
Victoria Warrington
Isaac Zapruder

2010-05-24T18:10:00.002+03:00

İnternetin topluma yayılması; "Bu dizede şair, ünlü Fransız düşünür Alessandro Del Piero'nun 'Varolurken yaşıyorum.' sözlerini temel almıştır." gibi cümlelerin sonu olurken, "Lorenzo Van Matterhorn" gibi girişimcilerinde önünü açtı.

Ehehe pis kelime esprisi, hay fayf!

2010-05-18T00:20:00.003+03:00

Ne zamandır aklımda (Ne zamandır? O kadar da çok olmamış. 5 Nisan'dan bu yana sanki ay değil, aylar geçmiş. Vay canına çok acayip. Oha resmen, şaşırdım.), yazıcam. Ama buraya yakıştıramıyordum, twitter'a sığdıramayacağımı biliyordum, facebook "status update"leriyle aram biraz bozuk... Ne demişler, kurt kürk giymeyi seviyorsa; hep aynı dükkana gider, o dükkanda herkes onu tanır, Cheers gibi olur, çok güzel de olur. Neyse.

Grup Vitamin'in "Always Lili Yar" diye bir şarkısı var (Bu kıyağımı da resmen unutmayın. Ayrıca müzikte abandonware var mı acaba? Neyse.). Şarkının bir yerinde çok net bir şekilde:
"liliiii beeeees
liliiii beeeees
.... "
diyor. Ki bunun "Lilly Bass" olduğunu rahatça anlayabiliriz. Peki bundan ne anlayabiliriz?

Taa, yıllar öncesinden - "Hayat Ağacı" bilgisini kullanarak -; yaş/performans oranı yüksek insanı "lak!" diye bulmuşlar yahu. Helal!

Ayrıca "Jack Donaghy Dilemma"da yeni "Sophie's Choice"tur, bunu da belirteyim.

Ayrıca bu yazı Grup Vitamin'i ne kadar çok sevdiğimi, ne kadar çok özlediğimi (aslında özlememin mümkünlüğü teknik olarak tartışılabilir olsa da) belirtmek için asıl yazılması gereken yazı yerine yazılmış bir bıcırtıdır.

Editto: Vay be 3 dizi vermişim arada. Kendime not, bunu zorlayalım. Ya da:
Bu sayıları daha yukarılara çekmeliyiz. Ancak ki o zaman! At aradaki sıfıları, topla ikisini, al kare kökünü....

2010-05-03T09:00:00.002+03:00

ben tatile gitmemeliyim sanırım.

çok seyrek tatile giden birisi olarak, tatiller beni fena etkiliyor. her tatil dönüşü kronik pazartesi sendromu yaşamak zorunda mıyım? öyle hafifte geçmiyor; çok sancılı, pek acılı geçiyor. "gerçek hayat"a alışmam uzun zaman alıyor. ki öyle bir hayata alışabildiğim konusunda ciddi şüphelerim var. ki ben alışamıyorsam öyle bir hayata kim alışabilir?

belki de sorun başka birşeyde. şimdi; ne olduğunu ben biliyorum, hatta yazdım da az önce ama sildim. of. çünkü önemli olan yer, zaman, aktivite, eşliktaş değil sanırım. sonrasındaki o dönüş. hatta daha doğrusu o dönüş sonrası.

baya ilginç yalnız. o kadar şey yazdım blog'a; ki çoğu kişisel ve özeldir, her ne kadar saçma salak şekilde gizlenmeye çalışılınsa da; sanırım en çok bunu yazarken "hms, ben bunu yazmasam mı acaba?" dedim. çok emin değilim bu söylemimde ama, başka yazılarda olabilir. hatta teknik olarak o yazılar olmayadabilir.

5n1k (ya da ecnebiler için şöyle çeşitleri de oluyor sanırsam: 5w, 5w1h, 6w)'da en pis soru sanırsam ki "neden?"dir. gerçekten dümbük bir soru. evet, bu konuyla ilgisi yok aslında. ama birazcıkta olsa var ve ben yazmak istedim.

tatil diyorduk, bana diyorduk, yaramıyor diyorduk. aslında yarayabilir belki de. teorik olarak dinlenmiş olduğumu varsayarsak, dikkat problemimde geçici bir düzeltme yaşatabilir. sonuçta değer herhalde ya; ne kadar post-tatil sendromu yaşarsam yaşayayım, gerçek hayat bu "normal" olan. ve eğer tatil ondaki verimliliğime fayda sağlayacaksa neden olmasın? biliyorsun ben mühendis olma yolunda ilerliyorum ve bir mühendis için en önemli şey verimdir. allahım, resmen çok fena bir mühendisim! bir de şu var, bu verimliliği arttırma çabaları sırasında zihinsel donanımsal hasarlar yenirse bu sonuçta verimi azaltmayacak mıdır? hms, hesabının yapılması lazım. hendeseci bir kişinin yapması gerek belki de, ama ben öyle bir mühendis değilim. sözel mühendis olmalıydım ben. of, çok şahane birşey buldum!

saçmalıyorum.

hani bazı şeyler vardır ya, siz aslında pek sevmezsiniz; ama onlar hep sizinledir diye illaki biraz sevmek zorunda kalırsınız. işte benim o şeyim, şu anda adını vermek istemediğim bir duygu olabilir. bende o şey olabilirdim bazen, bazı insanlar için sanırım; ama pek ortalıkta olmayınca sanırsam ki, olmadım.

son birşey söyleyeceğim. yok ya, söyleyemeyeceğim.

2010-03-27T23:50:00.002+02:00

bu blog'da ya da öbüründe tükettiğim kültürel metalardan pek bahsetmiyorum, aslında çok istiyorum; ama olmuyor işte. az önce ilkini yaptım sanırım.

okuduğum kitapta (outliers), yazar bir örnek anlatıyor. bu örnekte; ufak bir çocuk annesiyle doktora gidiyor ve sıkıntısını çekinmeden dile getirebiliyor. söylenmeye çalışılan şey çocuğun, büyüklerin yanında çekinmeden konuşabildiği. Fakat benim merak ettiğim muayenenin sonucu... alex'in koltuğunun altında ortaya çıkan şişkinler neymiş?

işte böyle bir adamım ben.

in case you have been wondering...

2010-03-27T23:41:00.002+02:00

açtım cipsimi, büyük bir bardağa koydum içeceğimi. evde de yanlızım zaten. dvd'yi de koydum, gayet sevilecek bir film (catch me if you can). uzattım ayaklarımı, kapadım ışıkları... oooh tam benlik. tamam, belki herşey tam değil; ama elimizdekilerle idare edeceğiz...

2010-03-16T23:38:00.000+02:00

When your life runs, stop and walk!

2010-02-04T10:16:00.003+02:00

"Ideas. What happens to ideas once our minds have summoned them into existence? They rise up like balloons caught in a summer breeze. They scale our cerebrum-bilical cords: those magnificent invisible conduits connecting our brains, to the imagi-sphere. There they collect, grow, intertwine, prosper... and form another world.
No matter what trivialities the waking world throws at us, our ideas keep coming and adding to that world. A solitary notion on the bus, a random thought in the street, a surreal brainwave in a shop.

LittleBigPlanet.

Come in and make yourself at home."

2010-01-23T23:14:00.002+02:00

Çok acayip birşey oldu. Tv'nin karşısında oturuyorum, laptop kucağımda. Kafam laptop'a doğru dönükken herşey normal. Kafamı sağa ya da sola doğru çevirince (yani kulaklarım laptop'a dönkken) bi-bip-bi-bip diye bir ses duyuyorum.

Çok acayip.

2009-12-19T21:02:00.002+02:00

Hiçbir blog yazımda başlık yokmuş yahu (bu tarafta vardır illaki, yeni tarafta yok asıl). Gerçekten aram kötü başlıklarla sanırım.

İlginç ama, hiç yok yani. Ki burada da toplasan 3-5 tane vardır. Orta 2'deydim, 5 puanımı kırmıştı hoca; başlığı unuttum diye. Sanırım böyleydi. Demek ki neymiş: Zorla güzellik olmaz.

Hazırsanız ilk kez kullanacağım, heyecanlıyım: swh

2009-12-14T23:41:00.002+02:00

Hani eski bir şarkı vardır, ya da eski bir film. Hatırlayamazsın tam. Ama hiç unutamazsın.

İşte; sonra arar, bulursun onu. Ama o eski tadı alamazsın ya, işte; o çok üzer beni.

2009-11-21T09:38:00.002+02:00

o değil de. şey.
bide öbürü.
sonra beriki.

neyse böyle uzar.
unutmayalım bir ara uzatalım.
tercihen rakı sofrasında.

bazen (değil çoğu kez) blog'un adresini yazarken "blogspot" yerine "blogpsot" yazıyorum (sürekli gamil yazmam gibi (ama çözdüm artık yazmıyorum, buton yaptım tıklıyorum (hem sonunda biri almış gamil'i zaten iyi))). baya komik, şey ediyim dedim.

şey ettimde aslında niyetim öyle değildi.

o değilde.
şey.

2009-11-07T01:20:00.001+02:00

bla bla bla...

2009-08-07T22:29:00.006+03:00

"Rastgele"ye yazmıştım bunu. "Inside joke"ları biraz çok, ama ben seviyorum; ki onları anlamadan sevenler de var. Bilemiyorum...

-

Zengin, Labancı Üniversitesi'ndeki odasında mutlu bir şekilde oturuyordu. Kimbilir neyle uğraşıyordu; -bu konuda çeşitli teoriler olsa da konumuz o değil-. İşte bu Zengin, paşa paşa otururken; bir anda *fiyt* *fiyt* ses efektleriyle açık camı, kapalı perdelerinden içeri birşeyler girdi. Bu içeri giren şeyler *thud* *thud* ses efektleriyle de Zengin'in masasına saplandılar. Zengin şaşırdı! "O de ne ola ki?" dedi kendi kendine. Aslında Kemre oturuyordu arkasında ama onun kulağında kulaklık vardı, olayların hiçbirini duymamıştı. Zengin masasına saplanan şeylere yaklaştı ve şaşkınlığı adeta katlandı!

Bunlar shurikendi. Türkçemize kötü aksiyon filmleri ve japon çizgifilmleri ile giren "ninja yıldızları"! Zengin, "Hasktrastortu!" diyip; cama koştu. Böyle birşey mümkün müydü, bugüne kadar hala çözülmedi ama; Zengin'in şaşkınlığı daha da katlandı!

Dışarıda turuncu eşofmanlı; sarı, diken diken saçlı bir çocuk koşuşturuyordu. Ama ne koşuşturmak! Adeta *bızt* efektiyle ortadan kayboluyor, sonra ilerki dalda ortaya çıkıyor. Bir shinobi'nin yapması gerektiği gibi kolları geride patır patır koşuyordu. Zengin'i camda görür görmez; kendinden büyük ve saygı gösterilmesi gereken bir figür görmüş sokak çocuğu gibi "Pardon abi!" dedi yumuşacık bir sesle. Ardından sert bir sesle ekledi: "Hepsi o şelefsizin yüzünden!"

"LAAAAAN SASSSSKEEEEEEEEEEEEEEE!!!!! Allahın eziği gel buraya!!!!"
Tam o sırada pembe saçlı bir kız çıkıverdi ortaya:
"Naruto-kun lütfen Saske-kun'u kurtar!" Adının Naruto olduğunu anladığımız sokak çoçuğu, sevecen gözlerle kıza baktı ve dedi ki:
"Bak Sakura-chan, seni çok severim bilirsin. Ama o gerizekalı yüzünden beni kızdırma yemin ediyorum çakarım sanada bi tane!".
Adının Sakura olduğunu anladığımız, pembe saçlı kız "Shannarooooooo!" diye bağırıp; adının Naruto olduğunu anladığımız sokak çocuğunun tepesine okkalı bir tane yapıştırdı!

"Len hepsi senin yüzünden, Allah'ın eziği; gerizekalı emo Saskeeeee!" diye hüzünle söylendi adının Naruto olduğunu anladığımız sokak çocuğu.

Zengin camdan içeri girdi ve düşündü. "Bu Labancı'dakiler mi manyak, yoksa benim öğlen yemeğinde yediğim küçük çocuğun tarihi mi geçmişti?". Tam bu saniyede monitörde ayakbaşparmağı kopan adamı gören Kemre, bayıldı ve tekerlekli sandalyesiyle beraber, yuvarlanarak geriye düştü.

2009-07-25T01:05:00.002+03:00

Aslında o kadar çok şey var ki söylenecek...

İşin kötüsü "Yaaaa çok yoğunum valla, dötümü kaşicak vaktim yok!" diyecek bir durumda da değilim. Daha da kötüsü arada söylüyor olsam da, hiçbir zaman diyebilecek durumda olacağımı da sanmıyorum.

Ayrıca söylenecek şeyleri "çok"luğu da hiç azalmayacak. Belki "bok"luğu azalır. Aslında bilemiyorum, herşey olabilir.

Ben küçücük bir çocuktum; herşey çok farklıydı, herşey aynıydı. Ben büyüdüm, küçücük bir çocuk kaldım; herşey çok aynı, herşey farklı. Zaten ben küçükken çok salaktım, büyüdükçe çok akıllandım. Ama ancak bu kadar olabildim. Anlayın ki ne kadar salaktım. Aslında küçükken herkes salak olur, büyüyünce ise çok daha kötü birşey. Hele bir de o herkesin olduğu "çok daha kötü birşey"i olup, hem de iyice salak olanlar var; büyüyünce, onların hali çok fena. Hiç sormayın, gece gece, erkek adam adam ağlarım. Sessizce ağlarım, pek göz yaşı da dökmem ama arada nefes filan çekerim. Olur bazen. Sert görünürüm, ya da doğrusu olduğumdan farklı görünebilirim ama arada bende zırlarım. Bazende cümlelerin başıyla sonunu kaçırırım. Bazen paragrafların da ve bazen yazıların da... Birkaç kez hayatların da başlarıyla sonlarını kaçırdım. Ama "merhamet"...

Bazen düşünüyorum da, - aslında bazen değil sık sık, - aslında sık sıkta değil bazen -- bilemiyorum. Zor şeyler, arada bir de kolay. Ama kısmen zor, hükmen kolay.

Aslında hiç durmasam belki hep yazabilirim. Ama ne kadar anlam ifade eder onu hesaplayamıyorum. Ayrıca aynı tonda gider mi şittiremiyorum. Kısmen oluyor da, fiilen olmuyor.

Aslında şiirde yazarım çok iyi. İlk şiirimi İnglizce yazmıştım inanmazsınız. İlk dinleyen - zaman tutmuştum - tam 5 dakika gülmüştü. Ay bi dakka! Ondan önce de yazdım ben. Ama o önceki yazdıklarımdan biri de İnglizce'ydi. Evet İnglizce'm çok iyidir. Gene de olmuş. Absolutely and wonderful. Sometimes, everyone, minimally, forgetful...

O değil de olmuyor. Ya tamam, oluyor da; daha da olabilir. Verimlilik artabilir. Teşvikler arttırılmalı, bürokratik engellerin önüne geçilmeli.

Acaba ben, ben olmasaydım; ben kim olur du? Ya da bir film çeksek, o film benim hayatımı anlatsa, - çok bariz ben seyretmem o filmi - belki holivud yapımıysa, seyirciye oynadılarsa olabilir - aaaa belkim 3d yaparlar - bariz ben seyretmem o zaman ---- beni kim oynardı? Nasıl çalışırdı o role? Hangi yöntemi kullanırdı? Yok beğenmedim bu paragrafı. Be'encil oldu.

Bazen hayaller kuruyorum, belki fark etmişindir; ki pek çaktırmam. O hayaller bazen gerçek oluyor. Ama bazen olmayacaklarını bilerek kuruyorum. Bazen de olmayacaklarını bilerek kurmadan edemiyorum. "Kurma" diyorum, "Dur" diyorum; olmuyor.

"..." diyorum; 1,5 TL istiyorlar karşılığında. "O zaman bana ondan 4 tane!" diyorum. 5 veriyorum, "Üstü kalsın" diyorum, bir clark çekiyorum.

Dünya duruyor. Bazen de durmuyor.

Ama bazen, belki de, dün, ya da önceki basamakta, kısmen, veyahut, mamafih, bilfakika, fil bill...

Yok, sanmıyorum.

2009-05-12T22:39:00.004+03:00

bazen "böyle" güzel şeyler yazabiliyorum. size güzel gelmeyebilir, ama ben seviyorum böyle yazdığım şeyleri. sınır tanımadan saçmalayabilmek, saçmalarken arada birşeyler söylemeye gayret etmek sevdiğim birşey sanırım. birkaç tane daha var böyle...

"ben direnişe direnmek istiyorum bazen.

"yeter lan direndiğiniz, iki dakka oturun da dinlenin. bi dinleyin bakalım ne diyo bu statüko? hayır illa aynı fikirde olun demiyorum yavrım, sadece bir sakin olun önce dinleyin" demek istiyorum bir yaşlı amca modunda bazen.

bazen de direnişe direnip statüko taraftarı olmak, ama bunu statüko yöntemleri ile değilde; direnişçilerin yöntemleriyle (topla, tankla, ağır sanayi hamlesiyle değilde gerilla taktiğiyle yani) yapmak istiyorum.

bazen de sadece direnmiş olmak için direnip, "banane banane" demek; -hep sevdiğim karakterlerin, sevdiği kızların olduğu gibi- şımarık olmak istiyorum.

ve bazen de direnmek istiyorum çılgınlar gibi durdurulamayacaklara. dalgaları karşıma alıp "hattir len ordan" demek; dönüp, mayomu indirip, "popona bunu kendi başına yazabilmiş olman da büyük başarı" diye takdir edilmek istiyorum; -bart simpson gibi-.

ve belki de, son olarak, bazen; direnmek için çıkıp dalgaların karşısına; kendimi bırakmak istiyorum kumlara. kim ne yaparsa yapsın. "benim istediğim sadece 'ruhe' " diye düşünmek istiyorum.
-
ayrıca üst karakter tuşuna beş kere üst üste basmak ve yapışkan tuşlar açılmasın, açılırken o iğrenç sesi çıkarmasın istiyordum.
tam yazacaktım nazım modunda bişi, ilk harfi büyük mü olsun küçük mü olsun derken çıkan o godoş sesle dağıldı bütün dikkatim. tanrılardan bir mesaj olmalı, herşeyin, heryerin bir yeri ve zamanı var diye..."

diye yazmışım, oyungezer forumlarına 2008'in 15 mayıs gününde, saat 1'i 8 geçe...

2009-04-20T10:40:00.001+03:00

"devlet tarafından atanmış bir kurumun internet üzerinde kimin hangi bilgiye ulaşıp ulaşamayacağına karar vermesi insan haklarına aykırıdır. web siteleri kullanıcıların istekleri doğrultusunda bağlandıkları yerlerdir. kullanıcılar isterlerse bir web sitesine bağlanmayabilirler. bu güçleri ve imkanları mevcuttur. bir kullanıcı bir siteye bağlanmak istiyorsa bu onun tercihi ve hakkıdır. bağlanmak istemiyorsa bu yine onun tercihi ve hakkıdır. halkın kendisine hizmet etmesi için görevlendirdiği kurumlar hadlerini aşıp halka neye ulaşıp ulaşmayacağını bilmeyen cahil cühela muamelesi edemezler. ebeveynlerin çocuklarını sakıncalı içeriklerden koruması için çok sayıda bedava ve ücretli yazılım mevcuttur. bu yazılımlar bir web tarayicisini kullanmaktan daha karmaşık teknik bilgi gerektirmemektedir. devletin milletini küçük düşürmesi ve ebleh yerine koyması yasaktır."

Alıntı:ek$i

Skeleton Warriors

2009-02-28T15:36:00.001+02:00

Sene 97-98, 10-11 yaşlarındayım. KanalD'de sabahları çok erken saatlerde bir çizgi film yayınlanıyor, çok seviyorum; ama sabahları çok erken olduğu için bir türlü adam gibi seyredemiyorum kendisini. Ancak birkaç bölüm seyredebiliyorum ama genede aklıma kazınıyor. Yıllar sonra, -birkaç ay önce- bir sohbet ortamındaki muhabbetten sonra internetten arayıp buluyorum.

"Skeleton Warriors"

93-94 yıllarında Amerika'da 13 bölüm yayınlanmış.
3-4 sene sonra, hangi yayıncı 13 bölümlük bir çizgifilm satın alıp, sabahın köründe gösterip beni bu hallere sokar bilemiyorum. Canı sağolsun... Benden başka hatırlayan var mıdır acaba?

YouTube yasak? Yasaklayanlar, http://sozluk.sourtimes.org adresine girip en alttaki o küçük yazıları okusunlar!

2009-02-11T02:33:00.002+02:00

'hayallerin hayalcisi'ne koyduğum şeyin çok daha güzeli ve belki de esin kaynağı için:
Salih Memecan'dan Kare Düşünce
Uzun yıllar önce rastgele okumuştum, çok ama çok beğenmiştim. İnternette tekrar bulamazsam diye çok korktum, ama tabiki internette bulamayacağımız hiçbir şey yok... Kesinlikle herkese tavsiye ederim.

Kütük

2009-02-04T01:45:00.007+02:00

Kaplan'ın seyir defteri:
Kaptanı yedim! Röaaaargh!

-Benim meşhurdur internet kesilmelerim bilirsin. Onlardan birini daha yaşadık, kazasız belasız atlattık. "Peeeeg! I'm home!" durumları söz konusu tekrardan... Hayırlı olsun efem...

'hayallerin hayalcisi'ne ufak birkaç değişiklik yaptık. Aklımda yazılacak şeylerde var, umuyorum gelecekler kısa zamanda...

En son 'post'u yazdıktan 10 saniye sonra itibari ile saçma gelmeye başlamıştı; silinmesi bugüne nasipmiş. Ayrıca 'hayallerin hayalcisi'ndeki son iki 'post'a da 'edit' gelecek; arada giden 'comment'ler olabilir, şimdiden kusuruma bakmayınız.

Sansürle ilgili yazılmış çok güzel bir yazıyı buraya koyuyorum; hepinize de okumanızı tavsiye ediyorum:
Oyungezer Dergisinin 2008 Kasım sayısında Serpil Ulutürk tarafından yazılmış olan şahane yazı

Sansürle ilgili bir diğer ilginç çalışma ise Uykusuz yazarlarından Memo Tembelçizer'in hazırladığı "pornoma dokunma". 'Porno' konusu tartışmalı olsa da, site olaylara sadece 'porno sayfalarının kapatılması' gözünden bakıyor gibi gözükse de; içerdiği yazılar güzel yerlere dokunuyor bence.

2008-10-16T23:13:00.002+03:00

Sevgili Hocam;
Küçük sınavınızda (quiz), işlemlerimi göstermediğim için (show your work) puan vermediğinize birşey demiyorum; çünkü benim geç kalıp, gelemediğim derste söylemişsiniz. Bu kadar basit bir konu olsa da, kopya çekmediğimizi anlamak için böyle bir yolunuz olduğunu kabul ediyorum (her ne kadar bence kötü bir kopya koruması olsa da). Ayrıca gelip, "Ben sizin aklınızı değil, bilginizi ölçüyorum; benim dersimde böyle yapacaksınız." diyorsunuz, tamamdır (her ne kadar bence neyi, nasıl ölçtüğünüz sorgulanabilir olsa da).

Ancak izin verirseniz, size nacizane fikrimi söylemek istiyorum. "Hayır, söyleme. Bu benim dersim böyle olacak." derseniz, gene hak veririm. Ama madem "Estağfurullah, söyle." diyorsunuz, izninizle... Önceden belirttim ama gene açıkça söyleyeyim, bu söyleyeceklerim toptan "bence"dir.

Her mühendis için en önemli temel; optimizasyondur. İyi mühendis; neyi, nerde, nasıl yapacağını düzgün hesaplayıp; en az kaynağı kullanarak en çok sonucu alır. Olasılık dersinin bu kadar basit ilk küçük sınavına; onca işlem, onca zaman harcamak, mühendislik kafa yapısına uymaz. Tamam, düzgün, düzenli yapmak; işlemleri adım adım göstermek çok önemlidir; ancak bu kadar basit bir konuda gereksizdir. İyi mühendis ne zaman işlemleri tek tek göstermesi gerektiğini, ne zaman işlemi kafada/hesap makinasında yapıp sonucu yazmasını bilmelidir. En temel kaynaklardan olan zamanı düzgün kullanmalı, boşa harcamamalıdır.

Burdan teknik bir arkadaş çıkıp; "Mühendislik hesap yapmaktır." diyebilir. O an ki hissiyatıma göre kendisine karşı sert bir tavırda takınabilirim, anlayışla da karşılayabilirim. Ne yapacağım belli olmaz.

Ama benim bildiğim, olmak istediğim mühendis budur. Sizin dersinizin kurallarına uyarım elbet; ama hayat bence böyle değil.

2008-10-15T00:14:00.002+03:00

Sevgili Hocam;
Anlattın konuyu. Hep bildiğimiz şeylerin tersini söyledin. Tek bir kanıt veya altyapı sunmadan... Sonra geldik sorduk, "Size böyle dedirten şey nedir?" diye. 2oo yıllık tarihi; geldin, son birkaç 1o yıla sıkıştırdın. Onu geçtim, hemen "Ben yurtdışında yaşadım, orda gördüm." havalarına girdin. Kendi gördüğün 3-5 (hadi senin için 3oo-5oo olsun) insandan kuram çıkardın.

Birde utanmadın, kendi yazdığın kitabı okuma ödevi (hadi hakkını yemiyeyim, daha tam çözemedim; ödev mi, zorunlu mu, tavsiye mi... ama açık açık "alın muhakkak, okuyun" dedin.) olarak verdin. Ama azıcık insaf ettin de bütün hepsini vermedin; "Sadece 'introduction' acil olarak önemli..." dedin. Biz gidip kitapçıya "Sadece 'introduction'ı alıcaz şimdilik." dedik, birde Allah'tan yayınevinin yerini de anlattın ("galatasaray lisesinin orda" nasıl bir tarifse...) ki ucuza alalım. Madem kendi kitabın; adam olsan, azıcık iş ahlakın olsa (sen "etik" dersin muhakkak) gider fotokopi çektirirsin, yazdığın kitabın 'Giriş' bölümünü; sonra da eklersin "Zorunlu tutmuyorum elbette, ama ilginizi çekerse alın. Derste de -haliyle- benzer şeylerden bahsedeceğim." diye.

Daha ilk ders, siftah... Kimbilir daha neler yapacaksın bütün dönem boyunca...

"Sevgili Hocam"da gelecek sayı:Mühendisin Özellikleri

Yeni Düzen!

2008-08-17T00:01:00.004+03:00

Uzun vakittir aklımdaydı. Öyle ki 6 ayı geçti sanırım. (Yanımdan yürüyerek geçtiler, ağaca tırmanmadım; yere yatıp ölü taklidi yaptım. (Ki bu cümleden sonra belkide hak ettim bunu.)) Yeniledim blog'u.

Aslında baya göreceli birşey düzen tutkusu ama nispeten düzenli bir adamım. O yüzden biraz daha düzenlensin istedim.

Burası böyle kalacak hiçbirşeye dokunmayacağım. Arada gene gelip canım ne istiyorsa yazabilirim. Burası öylesine bir yer, zaten öyle kurulmuştu, öyle kalacak. Publish Post'a basmaktan çekinmediğim, aklımda yazacak en küçük birşey yokken bile create'i açabildiğim, noktalama yazım kuralarını istediğim ve istemediğim zamanlarda atlayabildiğim bir yer.

Tekrar ziyaret, burda yazılan bazı beğendiğim yazıların yenilenmiş, düzenlenmiş hallerini barındıracak. Bu tembelliğimle biraz yavaş ilerleyeceği kanaatindeyim.

Yeni mekan, daha ciddi yazılmış şeyler olacak. Ciddi yazılar değil, ciddi yazılmış. Yani publish demeden önce biraz daha dikkat edilmiş fln. Artık oraya yazmak istiyorum hep. Kendimi tanıyorsam altyapıların üstünde kendimce edebiyat parçalama çabalarım olur. Dediğim gibi ciddi yazılar olacak diye birşey yok. Ama ciddi bir şekilde yazmaya çalışacağım. Bakalım zaman ne gösterecek.

Kendi kendime takılıyorum. Çok sevmesemde bunu idare ediyorum. Hayat yaşamak için dimi?

Ne saçma bir son cümle oldu o? Kendimi kınıyorum ve kovuyorum.

Çık git lan odamdan!

2008-07-30T22:35:00.001+03:00

did i ever told you that "life sucks!.. big time..."?
-
eski bir arkadaş geldi, ekran başındaki haklı yerini tekrar ele geçirdi...

COFFEE!!!

2008-04-06T17:25:00.000+03:00

life sucks...

Savaş Çocuğu / Emir ALIŞIK

2008-03-19T22:11:00.004+02:00

Düne kadar elinde tahta bir kılıçla arkadaşlarınla oynuyordun. Gözlerinde saf bir çocuk gülümsemesi vardı. Bir oyun sanıyordun savaşı, ta ki küçük bir katil oluncaya dek.
Kara bir gecede, kara giysili süvariler, kara atlarla seni savaşa götürmeye geldiklerinde gözlerin hala ışıltılıydı, bakışların hala sıcaktı. Sonra soğuk çelikten bir kılıç verdiler, gözlerindeki ışıltıyı karartsın, sıcaklığı dondursun diye.
İlk kurbanının kanını akıtıncaya kadar hala bir oyun sanıyordun savaşı. Ama o ilk kan ellerine değdiğinde sen de anladın gerçek bir katile dönüştüğünü. Bu çocukluğunda oynadığın oyun değildir. Karşında senin kanını akıtmak isteyen düşmanlar vardı. Ve şimdi sen de bunu istiyordun. Arkadaşlarından biriyle en son göz göze geldiğinde lanetli savaş meydanında, soğuk kara temrenli bir mızrak gözlerindeki ışıltıyı silerek geçmişti onun şakaklarından. Bir an bile duraksamayarak ve mızrağa lanetler yağdırarak yoluna devam ederken soğuk kara kılıcın bir adamın daha içindeki sıcaklığı çalmıştı temiz yüzüne pis kanı sıçratarak. Sen artık lanetlenmiştin. Gözlerindeki soğukluğu görseydin, ölmüş masumiyetinin ardından ağıtlar yakardın. Ama görmedin. Tepende leş kargaları uçuşarak bir an önce ölmeni bekliyordu açlıkla. Bir an düşman saflarının ardına baktığında cehennemin kapılarının açıldığını görmüştün. Zebanilerin iştahlı bakışlarına dikkat etmemiş miydin? Aldığın her darbede onların vahşi ve soğuk sesleri geliyordu kulağına. Akan her damla kanın cehennemin alevlerine düşüyordu sanki, attığın her adım götürüyordu seni sona, sonsuz işkencenin başlangıcına, yoksa seni bekleyen zebanileri görmedin mi? Bu lanetli meydandan kurtulabileceğini mi sanıyordun? Çocukluğunun ölmesine rağmen hala bir çocuk kadar ahmaktın. Her adımında alevli salonlara daha da çok yaklaştığını bilemedin. Şeytanın kulağına fısıldayışını duymamış mıydın? O savaş meydanında ölmekte olan herkese şöyle fısıldar yankılı vahşi sesiyle:

İnsan kanı insan tafından döküldüğünde,
Zebaniler içer bu kanı sonsuz bir şevkle

Ve içildiğinde zebaniler tarafından kan
Anla ki lanetlenmiştir çoktan

O kanın sahibi ki alevden salonlara gelecek çaresizce
Ve ben bekleyeceğim onu alevlerin içinde

Ama artık çok geç savaş çocuğu; kara temrenli mızrak böğrünü delip geçerken seni kurtaracak bir el aradın acımasız sonsuz boşlukta, serin rüzgar son kez geçerken parmaklarının arasından hissetmeye başladığın tek şey öldürücü kızgınlıktaki alevler oldu. Çocukluğuna elveda diyemeden çocukluğun öldü ve kurtuluşun için tanrıya dua edemeden sen öldün savaş çocuğu. Gözyaşlaron seni kurtaramadı, çünkü onlar da yüzündeki lanetli kanla boyanmıştı.

Arkabahçe Yayıncılık'tan çıkan "Derinden Sesler" kitabından alıntıdır. İzin alınmamıştır. Şikayet olursa anında kaldırılacaktır.

2008-03-19T22:09:00.003+02:00

sana bir kıyağım var len okuyucu! ödevim, sınavım fln var ya... gel sana geçenlerde eklemeye üşendiğim yazıyı okutayım... yanlız bariz ders yapmam lazım sonra...

anlaştık mı? ben yazıyı eklicem sonra derse kalkıcam? bak gelip sürekli başımın etini yiyorsun zaten...

ki mükemmel bir öykü. pek çok anlamda...

2008-02-26T22:54:00.002+02:00

bana tembel diyen sen! sana alıntılayacak bir çift sözüm var; ama şimdi valla alamam onu taaaaa oralardan...

2008-01-24T16:23:00.000+02:00

diyorum inanmıyorsun okur!

yakında, hatta ve hetta çok yakında; yenileyeceğim blogu! yaw bak hala ve hatta hele inanmıyorsun okur! ama ayıp oluyor, wallahide billahide üzülüyorum... ben üzülünce '-de'leri ayrı yazmam okur, bitişik yazarım... üzme beni okur, bana acımıyorsan türkçe'ye acı... biliyorsun tek derdi '-de'lerin ayrı yazılmaması... bir o düzelse herşey tamam... hea o düzelsin, herşey sıraylamı diyorsun, yahu sırayla ama sıranında bir sırası var bea okur... okur sen bu aralar çok başarısızsın... bak gerçekten... avam kamarasından oldun iyice, bi kendine gel, bi ayağa kalk titre, aynaya bak, yüzünü yıka... ayıp oluyo... anladın mı okuyucu? anladın sen anladın... ya da anlamadın?.. nebiliyim okuyucu ben seni...

hayır o değil, stajer oldum biliyorsun... rahatım yani...

ama bak gene yapıyorsun... hayır stajyer değil, direk stajer oldum okuyucu ben... yani böyle cahillik üstüne böyle ukalalık... gerçekten zayıfsın okuyucu... en zayıf halkasın hatta... öyle zayıf öyle zayıfsın ki... her tarafın kireç, pas tutmuş; temizlemeyle düzelmezsin sen, boyamak lazım seni...

murat usta, ordan boyayı kapsana şu okuyucuyu boyayalım, teftişten önce... ne çay saati mi?.. ama murat usta sende mi okuyucusun, nesin, neden böylesin, zaten servis kaçacak bak, ordan sonra yeni binaya çıkalım, ürün fişi bastıralım, korkmaz bey imzalasın olur mu? ama olmuyor olmuyor... okuyucu bak bozdun herşeyi herkesi kendine benzettin...

yahu inanmazsın beni bile kendine benzettin, bak satırlardır, kelimeler dolusu saçmalıyorum... böyle varil varil mal gelir, forkliftlen raflara yerleştirirsin ya; bende öyle satırlardır saçmalıyorum... ürün kalite kontrolünden bile geçmedi oysaki... oyasaki namurame iyi bir samuraydır bu arada... hayır okuyucu ükelalık ve hatta ukalalık yapma... samurai değil okuyucu, samuray... sen bilmezsin, tabi ya nereden bileceksin, ne zaman gittin ki sen en son doğaya?.. en sonu geçtim, sen en ilk doğaya bile gitmemişsindir, senin doğan, holdingdir... hatta o bile değildir... geçiştirme konuyu... samuray nehirlerde yaşayan bir hayvandır... sen bilmezsin okuyucu...

ben gidiyorum okuyucu, senin gibi boş gezenin boş kalfası ve hatta boşt gezenin hoşt kapağı değilim ben, stajerim ben... işim var gücüm var... baretim var, gözlüğüm var, pantalonum ve hatta pantelonum var, centrino dual core hatta...

ama üzülme okuyucu, öylesin böylesin ama ben seni genede tutarım okuyucu... tutarım derken, minareden aşağı atlasan, aşağı inip tutarım hatta...

haydi kal sağlıcakla ve hatta salıncakla...

2008-01-03T01:07:00.000+02:00

ooo bu gece delilik sınırındayım, bariz blog yazmalıydım...

alıntıdır... nerden? kimden?

senden! benden!

2007-12-13T11:06:00.000+02:00

çok yakında yeni bir düzenlemeyle karşınızda olacağız... bizi bekleyin anacım, baaaay!

2007-04-03T23:37:00.001+03:00

gri... asfalt... yol...
kırmızı... sıkış pıkış... otobüs...
oğlan... otobüste... baymış...
kız... durakta... güzel... çok güzel...
oğlan... şokta...
otobüs... gidiyor...
kız... durakta... duruyor... hala çok güzel...

Felix Felicis, otobüste kapıların açılmasını rica eden tuşa bastı şoktan çıkar çıkmaz. Otobüs yolun ortasında durmadı. Felix bağırdı "Pardon kapıyı açar mısınız?". Şöför kapıyı açtı. Felix koştu, kızla tanıştı. Evlendiler, sonsuza dek mutlu yaşadılar.

Infaustus otobüste kapıların açılmasını rica eden tuşa bastı şoktan çıkar çıkmaz. Otobüs yolun ortasında durmadı. Infaustus bağırdı "Pardon kapıyı açar mısınız?". Şöför kapıyı açmadı "Durakta açabilirim, diğer türlü yasak!" dedi. Yaşlı Teyze herkesin duyabileceği bir sesle "cık cık cık" yaptı, Infaustus'un davraşını hoş karşılamadığını göstermek için. Infaustus bir sonraki durakta indi, hayatında hiç koşmadığı kadar hızlı koştu. Kız durakta değildi. Tekrar koştu, aradı, aradı, aradı... Bulamadı...

Iudiciarius otobüsten indi. Kız yoktu. Kızı aradı buldu. Sonsuza dek mutlu yaşadılar.

Adoreus otobüsten indi. Kız yoktu. Kızı aradı buldu. Anlaşamadılar.

Misericors otobüsten indi. Kız yoktu. "Amaaaan, salla" dedi. Gelen ilk otobüse bindi.

Fideliter hiç paniklemedi. Hayatını tamamlayacak olan kişi oysa illa bir gün karşılaşırlardı. Ertesi sabah okula giderken kız yanına oturdu. Evlendiler, sonsuza dek mutlu yaşadılar.

Bardus Hebes paniklemedi. Hayatını tamamlayacak olan kişi oysa illa bir gün karşılaşırlardı. Ertesi sabah okula giderken yanına Bıyıklı Amca oturdu. Kızı hayatı boyunca bir daha görmedi.

Vereor hayatını tamamlayacak olan kişinin o olduğunu anladı. Ama otobüsten inecek cesareti yoktu. Kız arkasındaki otobüse bindi ve Fideliter'le tanıştı.

Deses Sidis hayatını tamamlayacak olan kişinin o olduğunu anladı. Ama otobüsten inecek hali yoktu. Otobüsten kendi durağında inince bir Sosisli yedi.

Vulpecula Deses Sidis'i dürttü. "Offf oğlum kıza bak!" dedi.

Cupidines cep telefonundan sevgilisine "Seni Seviyorum" diye mesaj attı.

Vacca yarın sınavım var diye düşündü.

Lutum Paedor yanında oturan sevgilisine tek kelime etmeden, kızı aramak için otobüsten indi. Buldu! Kız ona "Sapık!" diye bağırdı, kafasına çantasıyla vurdu. Lutum'un hayatı söndü.

Situs Sordes yanında oturan sevgilisine tek kelime etmeden, kızı aramak için otobüsten indi. Buldu! Kız ona "Sapık!" diye bağırdı, kafasına çantasıyla vurdu. Situs, "Tüh lan öbürünüde otobüste bıraktık" dedi.

Curatio yanında oturan sevgilisine baktı. Yerinden kalkmadı. Zaten kız evliydi.

Multiformis yanında oturan sevgilisine baktı. Yerinden kalkmadı. Ertesi gün sevgilisyle ayrıldı. Kızda otobüs geçerken Multiformis'i görüp ona aşık olmuştu oysaki.

Aegreo Oculus otobüsten koşarak indi. Hayatının aşkını bulduğuna emindi. Kızı bulduğunda dünyası karardı. Kız güzel filan değildi.

Salubris Caesius otobüsten koşarak indi. Hayatının aşkını bulduğuna emindi. Kız güzel filan değildi. Ama onun için önemlide değildi hayatının aşkını bulmuştu.

Pullus koşarak otobüsten indi, kıza ilan-ı aşk etti. Kızın arkasındaki İzbandut Genç ayağa kalktı. Pullus arkasına bakmadan kaçtı.

Fortes Fortuna Adiuvat koşarak otobüsten indi, kıza ilan-ı aşk etti. Kızın arkasındaki İzbandut Genç ayağa kalktı. Fortes'e saldırdı. Fortes çok dayak yedi ama aşkından vazgeçmedi.

Observito otobüsten indi, kıza ilan-ı aşk etti. Kızın arkasındaki İzbandut Genç ayağa kalktı, durağa gelen başka bir otobüse bindi. Kız ve Observito evlendiler.

Appello otobüsten indiği an arkadan gelen bir başka otobüs ona çarptı. Kız Appello'yu -hayatının aşkını- hiç unutmadı.

Bes Bessis otobüsten hemen indi. Ama kız yoktu. Hiç olmamıştı.

...

2007-02-14T01:02:00.000+02:00

Sabır, önemli erdemlerden biridir; buna hep inanırım. Fakat, erdemler hakkında konuşmayı çok seven bilgelere, üstatlara bir sorum var.

Nereye kadar?

2007-02-04T23:14:00.000+02:00

Blood Diamond diye bir film var. Ben beğendim, bence gidin görün. Klişelerle dolu. Ama sınırsız sayıda...(Dikkat!!! Spoiler içerebilir !!!) Ernest Hemingway'ın bir romanı var, "Çanlar kimin için çalıyor" diye. Hatta Metallica'nın şarkısıda var. Kitabın sonu, şarkının odak noktası; resmen filminde sonu... Yok artık dedim. Ayrıca sonunu beğenmedim. Artık eskisi kadar duygusal değilim galiba (= (!!!Spoiler bitti!!!)

Film bence güzel. Kız güzel, oğlan güzel, sahneler iyi, çekim fena değil. Oyunculuk eğer aksanlar doğruysa iyi (ki benim hoşuma gitti doğru yanlış bilmem). Ben beğendim.

Ama beğenmeyecek olsanızda gidin. Gidin eğer farkında değilseniz bazı şeylerin farkına varın.

Geçenlerde, Swarovski adlı markayı merak ettim. Lan niye bunlar cam gibi ama bu kadar pahalı? Hem kristal ne ki? Elmastan farkı ne? Elmas niye değerli ki? Böyle bir çok soru vardı kafamda bazılarını cevapladım, bazıları hala cevaplanmadı. Ama filme gidin ve sadece bu parlak taşları görmeyin. Biz kıçımızı serip rahat oturabilelim diye, götlerinden ter akan normal insanları görün. Sadece işçileri, zencileri değil... Gidip John Steinbeck'in Pearl'unu okuyun....

Hiç sevmem kendisini, aslında babasını da sevmem. O da tanısa beni sevmez herhalde. Bugün bir yazısı yayınlandı. Kendisi çok şahane bir gazeteci ya; 11 sene önce yaşanan bir olayın, 3 sene önce çekilmiş filmini konu etti. Diyeceksiniz ki ne kadar önemli olursa olsun zorunda mı adam bilmek, yazmak? Yok değil de. O bir gazete yazarı madem yazacaksın, zamanında haber al, zamanında yaz... Herşey bittikten sonra değil. Hoş hiç bir şey bitmedi ama... Neyse ayaküstü saydırdım. Okuyun bugünki yazısını. Ayrıca filme gidin; Afrika'yı görün, iç savaşı görün, Rwanda'yı görün, Hutu'ları Tutsi'leri görün... Kimisi için herşey, kimisi için hiç birşey uğruna akan kanları, kazılan mezarları görün...

Diyeceksiniz ki, lan Rwanda' ya yardıma mı koştun? Yok, benimde haberim 2 sene önce oldu olaydan. 5 kuruş para mı yolladın? Yok. Ben sadece bilin diyorum öğrenin ve senin, benim, onun, şunun, bunun, çocuğu gibi hiçbirşey yapmayın... öyle oturun evde...

Hayde gençler hepbecenek!

This Is Africa! You sons-o-bitches!

2007-02-04T22:55:00.000+02:00

Bundan herhalde 3 yıl fln önce karatahta'ya yazmıştım bunu. Eğer hafızam beni yanıltmıyorsa, şu an için çok saçma gelen bir sebeptendi. Şimdi gene yazacağım ama bu sefer daha evrensel. Ama bir sonraki yazımla bir alakası yok o kadar evrensel değil. Henüz aktivist olmadım...

Japonlar'ı bilirsiniz; hani şu ufak boylu, çekik gözlü, çok akıllı, kareteci insanlar. Deprem ve tsunamili bir adada sıkış pıkış yaşıyorlar. Ben çok severim kendilerini. Gerçekten! Anatoayşteyimas!

Eski vakitlerde, Samurai denen kişiler yaşardı bu Japonya'da. Kendileri Shogun'ların en seçkin askerleriydiler. Aynı zamanda erdemlerin yaşayan bir göstergesi. Bir tür doğu şövalyeleri diyebiliriz rahatlıkla... Savaş tarzları, hayata bakışları, yetiştirilişlerinde hem farklar hem benzerlikler vardı.

Samurai'ların günümüz toplumunda bilinen özelliklerinden biri, onurlarını kaybettikleri zaman uyguladıkları intihar geleneğidir. Harakiri.

Onurunu kaybetmek pek çok sebepe dayanabilirdi; savaşı kaybetmek, korunacak kişiyi koruyamamak... Onurunu kaybeden savaşçı harakiri yapar ve ruhlar dünyasındaki yerini alırdı.

Harakiri, pek çok filmde yanlış lanse edildiği gibi yapılmazdı. Harakiri yapmak için, Samurai'ların normalde kullandıkları uzun kılıçları - katana - kullanılmazdı. Onun yerine kama veya hançerden biraz daha uzun ama aynı işlev için kullanılan wakizaşi'ler kullanılırdı. Önceden harakiri tek başına yapılan bir hareketken, daha sonraları çok acı verdiği için bir yardımcıda bulundurulmaya başlandı.

Harakiri yapacak kişi, yere dizlerinin üzerinde oturur wakizaşi'yi göğsünün sağ alt kısmına saplar önce sola, sonra yukarı çekerdi. Bağırsakları dışarı dökülürkenki acı çok fazla olduğu için yardımcısı da katana ile başını keserdi...

İyi ki şu an bir wakizaşim yok...

not:ya çok uzun yazdım hikayeyi resmen asıl yazacağım konudan uzaklaştım =) ayrıca bu bir intihar bildirgesi veya isteği değildir. camus'ü okumuş ve anlayana kadar (yani anlayabildiğim kadarıyla) kıçını patlatmış bir adamım, işim olmaz öyle şeylerle... ayrıca öyle ümitsiz fln değilim, ümitten fazla sahip olduğum birşey yok... eeee bu da olmadı ki! lan bi sinirimiz bozukken yazı yazdırmıyosunuz lan!

She is never Desperate... or Lost... She is Veronica Mars

2007-02-04T15:15:00.000+02:00

Bir dizi var. Amerika'da 3. sezonunda. Lost'la fln beraber başladı. Hatta direk aynı saatte yayınlanıyordu. Çatışmayı kaybetti başka saate konuldu, ama savaşı kaybetmedi. Şahane dizi! Resmen bomba yani. Hastasıyım. Snek'te yayınlanıyor, şu anda 1. sezon 11. bölüm civarında, gün içinde saat 15.00, gece 3.00'da fln. hafta sonları 3+2 diye tekrarıda var. Konuyu filan üşendim anlatamiyacağım. Öyleki imdb veya wiki veya ek$i'den link vermeye bile üşendim. Girin bakın ya herşeyi biz mi yapıcaz? =) Zaten beni bilen bilir, öyle kötü tavsiye vermem genelde... Aşık olmasam, Veronica'ya aşık oluyorum diyeceğim ama insan iki kere aşık olamaz yani =) dimi? Çevir oğlum çevir... ehehe

Reankarnasyon? Böyle mi yazılır acep?

2007-02-04T15:02:00.000+02:00

Bir internet sitesi var. (Heh siz şimdi hemen merak edersiniz; "Hani link, hani link?" dersiniz. Alın ülen alın, utanmaz kör kurbağalar =). Link ) Doğum tarihinizi giriyorsunuz. Size önceki yaşamınızda kim olduğunuzu söylüyor.

Yok artık diyorum! Yok artık! Yok artık! Yok artık! Ali Sami!

Diagnosis:
I do not know how you feel about it, but you were female in your last earthly incarnation.
You were born somewhere around territory of modern USA South-Center approximately on 1450.
Your profession was chemist, alchemist, poison manufacturer.

Your brief psychological profile in that past life:
You always liked to travel, to investigate, could have been detective or spy.

Lesson, that your last past life brought to present:
You should develop self-love and ability to implant hope into hearts of people. Ambition -- is not everything. True wealth is buried in your soul.

ABİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİ! DURUUUUUUUUUUUUUUUUUN! YOK ARTIIIIIIIIIIIIIIIIIK! OLMAZZZZZZZZ BÖYLE ŞEYYYYYYYYYYYYYYYYYY!
neyse bunu yazmicam şimdilik ama şöyle bişey söyliyim. 2oo sene farkla tamamen aynı şey çıkar mı abi iki insanda? diceksinizki mert saçma mısın? herhalde internet sitesinin database'i var her tarihe sallıyo. toplasan toplasan farklı 2o-4o tane vardır. denk gelmiştir. lan hangi insanla aynı geldi yanlız.... allahım neler oluyor bu hayatta??

olağanüstü bir hayatta yaşıyorum.
amerikanlar ekstodineri derler ya ondan...

vay anasını ağzım açık kaldı...
ama ağzımı açık bırakan sebepler bomba ya...

ya biraz açıkliyim. biraz karışık bi yazı oldu ama ossun. benim için bu kadar uygun bişey çıkmazdı. ama ikinci girdiğim için benimle aynı şey çıkması zaten bomba. ama onun içinde bu kadar alakasız bişey çıkamazdı. yani site biraz garip dikkatli olun...

bu arada düzgün yazıyodum, gene heycandan çet ağzına kaydı... aman koyayım dibine... =)

sonradan gelen edit:baya yalan site =)

2007-02-04T14:32:00.000+02:00

Ya yazıcam, harbiden yazıcam... Ne zaman bilmiyorum ama... 12 tane fln konum var hatta not aldım başlıklarını (= ehehe gerçekten baya üşengeç pis bi adamım... yaşasın chat ağazııııııııııı (=

Öhöm düzeliyorum...

-Ah geri döndün?
-Kim?
-Sen!
-Bir yere mi gitmiştim?
-Gitmemiş miydin?
-Hımmm... Bir dakika bir düşüneyim.
-Birşey soracağım.
-Sor tabii.
-Hayatında hiç bir zaman "Bir dakika" demedin, hep "bi dakka" dedin; şimdi niye öyle yazıyorsun?
-Ortaokulda bir Türkçe hocam söylemişti. Yazılarda kurallara uygun yazılır, ama sen onu okurken konuşma diline çevirmekte serbestsin.
-Biz konuşmuyor muyuz şu an?
-Konuşuyor muyuz? Ben yazışıyoruz zannediyordum.
-'Yazışmak' ne gudik bir kelime yalnız.
-Dinime küfreden... 'Gudik' ne ki?
-Bunu sen mi soruyorsun?
-Başka birinin sormasını mı isterdin?
-Hımmm... Bir dakika bir düşüneyim.
-Neyi düşünüyorsun ki?
-Kimin sormasını istediğimi.
-Yani başka biri sorsun isterdin?
-E, herhalde!
-...
-Yok artık! Şaşırmış numarası yapma!
-Numara yapmıyorum ki gerçekten şaşırdım.
-Ya yok artık ya! Hala seni şaşırtabiliyor muyum?
-İşin eğlencesi burada değil mi?
-Haklısın aslında galiba...
-Bu arada...
-Söyle?
-Benim sorduğum soruda kaynadı.
-Hangi soru?
-Heh, işte bende onu diyordum.
-Ağabey, sen iyice saçmalamaya başladın yanlız.
-Ağabey dedin millet gerçekten, kardeş sanacak.
-Gene aynı hoca çok şikayet etmişti mizahçılardan. Ağabey'i abi yaptılar diye. Bende ne zaman hitap kelimesi 'abi'yi kullanacak olsam, 'ağabey' yazmaya çalışırım. Bazen anlamayacak tipler oluyor, onlara 'abi' yazıyorum tabii, ya da vaktim olmuyor, unutuyorum falan... Uzun zamandır dikkat etmiyordum yanlız.
-Kim o anlamayacak tipler?
-Magazine sardık galiba?
-Ne alaka?
-Polemik çıkartmaya çabalıyorsun gibi bir his var içimde.
-Ne alakası var?
-Gülmesen daha inandırıcı olurdu.
-Gerçekten inanır mıydın ki?
-Tabiki hayır. Seni benim kadar iyi kim tanıyabilir ki?
-Bir insan diğerini ne kadar iyi tanıyabilir ki?
-Ooo, felsefe yapma. Hiç havamda değilim. Ayrıca bir girersem beni bir daha çıkaramazsın biliyorsun.
-Demin birşey fark ettim. Aslında kıllandım önce, sonra kontrol edince emin oldum.
-Ne o?
-Bir Türkçe hocası var ya ortaokulda?
-Evet?
-Onu bir sen, bir de ben söylemişim.
-Yani?
-Gerizekalı mısın?
-Yooo! Zaten ben anladım, sen anlat istiyorum.
-Gereksizsin yani?
-Konuya geri dönersek...
-Of! Aynı hocadan alakasızca bahsediyoruz. Kuşkulanacaklar?
-Okurlar mı ki? Dikkat ederler mi ki? Anlarlar mı ki?
-Ağabey, ben onu bunu bilmem. Ben kaçıyorum.
-Nereye gidiyoorsun?
-Yok, hani gidiyorum yerine kaçıyorum değil, harbiden kaçıyorum.
-Ne kadar kaçabilirsin ki?
-Ya iki rekat uzatma ya, hadi geliyor musun?
-Gelmeme ihtimalim var mı?
-Dene istersen?
-Yok, bugun hiç kastırasım yok.
-...
-..?
-Hala duruyorsun?
-Tamam ya!

2006-11-26T19:54:00.000+02:00

Minibüs şöförü ağabey, ne kadar çok kargaya benziyordun. Saçların, gözlerin, yüzün, sesin...

2006-11-12T20:33:00.000+02:00

"Good news! We got him, son!" dedi Gotham Başkomseri, genç Bruce Wayne'e anne ve babasının öldürüldüğü akşamın ilerleyen saatlerinde... Çünkü anne ve babasını katleden hergeleyi yakalamışlardı.

Yeter miydi? Onlar yakalayınca anne ve babası geri mi dönmüştü? Korku, nefret, acı, kızgınlık yok mu olmuştu?

Ne salak komiserler var...

Üşeniyorum, öyleyse yarın...

2006-11-12T00:01:00.000+02:00

Allah belamı verecek!

2006-10-30T23:23:00.000+02:00

Ağlarım, ağlarım bok yoluna ölenlere ağlarım...
Ağlarım, bütün herkesin sevgilisi Tanis Yarım-Elf'e ağlarım...
Ağlarım, Aşil'e ağlarım...
Ağlarım, atların terbiyecisi Hector'a ağlarım...
Ağlarım, Bruce Wayne'nin babası Thomas Wayne'e ağlarım...

Ağlarım, Karagöz ile Hacivat'a ağlarım...

Bir hikaye başlıyor...

2006-09-28T18:31:00.000+03:00

Orta sıcaklıkta bir yaz sonu gönüydü. Arkadaşlarının evinden çıkmış, asansördeydiler. İki kişiydiler, biri kız öbürü oğlan. Oğlan uzuna yakın boylu, kumral tenli, lise sonrası keçimtrak sakallı gudik bir şeydi. Kız’ın boyu ortaya yakındı, gözleri kahverengi ve ela arası bir renkti (ama elaya daha yakın). İkiside yorgun ve mutlulardı. Oğlan, Kız’a alakasız bir şekilde “Senin İtalyan bir akraban olması mümkün mü ya?” dedi. Kız, uzunca düşündü, “Ya galiba babamın akrabalarından biri yaşıyor İtalya’da.” dedi. Oğlan’ın gözleri parladı, ve “Close enough, close enough!” dedi. Kız “Niye, ne oldu ki?” dedi. Oğlan açıklamadı, sadece güldü. Kız bundan yıllar sonra öğrenebilecekti nedenini...
****** ****** ******
İyi bir üniversitenin, iyi bir bölümünde üçüncü sınıfındaydı. Ders, bölümünden dolayı pek şaşılmayacak bir şekilde, kimyaydı. Sınıfça labaratuardaydılar, organik ile alakalı birşeyler dönüyordu ortalıkta. Oğlan’ın gözlerinin altı, onun için pek alışılmadık şekilde, mosmordu. Saçları, -ki bunda şaşırılacak bir şey yoktu, normalde de öyle olurdu-; (Aslında normalden biraz daha karışıktı galiba.) karmakarışıktı. Deneyine herkesten daha fazla dalmıştı. Hatta dikkatli bir göz, onun herkesten daha farklı bir şeylerle meşgul olduğunu da görebilirdi. Uzun vakit geçti, şişelerin içindekiler fokurdadı, onlar fokurdarken şişeler birbirine çarpışıp şıngırdadı... Sonunda, daha hiçkimsenin deneyi yarılanmamışken, Oğlan eşylarını topladı ve gitti.
****** ****** ******
Uzun saatler kendi içinde ahlak çatışmaları yaşadı. Şu ana kadar düşündüğü, inandığı pek çok şeye ters düşüyordu aklındakiler... Ki işini çok sıkı tutarsa “pek çok şey” olurdu; eğer ipleri biraz gevşetirse, “herşey” yalan olurdu. Uzun saatler biribirini kovaladı; kimisi kaçtı, kimisi yakalandı ama ne kadar zaman geçtiği bilinmez; sonunda kendini kapadığı yerden çıktı. Romanları eleştirirken kullanılan “Karakterin geçirdiği değişimin altındaki sebepler açıklanmamış.” sözüne uygun bir şekilde, değişmişti. Kimse ne olduğunu, neden olduğunu bilmiyordu, sadece olmuştu işte... Hayattaki pek çok şey, hatta belki de hayatın ta kendisi gibi.

2006-09-28T18:19:00.000+03:00

Aylar Önce Sobelenmiştim :)
Secho beni sobeledi, sende sobele dedi. Ama ben tembelim, gereksiz işlerle gereksiz saatler uğraşıp sonra "Üleeeeeeen" diyen bir koçerayım. Kaçmak yersiz, mecbur kopyalayamayacağım, çünkü ben aynı zamanda kararsız, aynı anda herşeyi sevebilen maymun iştahlımtrak bir bobinim.

Yaptığım 3 iş:
Görmek istemek, görmek, özlemek
Ultima oynamak
Okula gitmek

Defalarca izlenebilecek bu aralar aklımda olan 1 film:
Vincent (Tim Burton)

Yaşadığım 2 semt:
Bahçelievler
Florya

İzlemekten hiç sıkılmayacağım kesin bir kaç televizyon programı:
Coupling
Seinfeld
Married with Children
Friends
South Park
CSI:Amerika'da bir yer, tercihen New York

Tatil içinde en çok bulunduğum yer:
Bilgisayarımın önü

En sevdiğim bir sürü yemeğin içinde en iyilerinden biri:
Yumurtalı Patates

Hemen şimdi olmak istediğim yer:
Yanı

Şu an aklıma gelmeyen şey:
Demin aklımda olan şey

Akıllardan gitmeyecek bir kaç söz:
Ayrı bir başlık altında yazılması kararlaştırıldı

Ulan bir şeyede 4 tane yaz diye uydurduğum 4 şey:
Kupa, Maça, Sinek, Karo Kız/Vale/Papazları
4 Silahşörler
Okuduğum okullar
Adım

Sobelediğim 3 kişi:
Chori chori angalisse!
Secho! =)
Durdurulmuş Zihin

2006-08-16T20:20:00.000+03:00

Let them say I shaved my beard for Hector! Let them say;I shaved my beard for Tanis! Let them say I shaved my beard for the ones, who died for shitty reasons!

If they ever tell my story let them say that I walked with giants. Men rise and fall like the winter wheat, but these names will never die. Let them say I lived in the time of Hector, tamer of horses. Let them say I lived in the time of Achilles.

2006-08-15T10:49:00.000+03:00

Bilmem hiç fark ettiniz mi; pek az şey bilmemize rağmen sürekli birbirimize birşeyler öğretmeye çalışıyoruz?..

not1:Bu yazıyı dün minibüste yaşadığım olaylar silsilesinden sonra yazmak istedim; ama dün açılmadı sayfa bir türlü. Minibüsteki olaylarda hepmizin bildiği genç&yaşlı, saygı&sevgi çatışmalarıydı...
not2:"pek az şey bilmemize" yerine "hiçbirşey bilmememize" yazacaktım; ama minibüsteki olaylar silsilesinin son noktası beni biraz yumuşattı...

2006-08-08T12:54:00.000+03:00

küçük ayrıntılar koyuyorum sağa sola, tam bilmiyorum neden yapıyorum bunu. ufak ayrıntıları sevdiğimden ve çok değer verdiğimden yapıyorum aslında. ama bilmiyorum amaçladığım şey başkalarının onları anlaması mı yoksa sadece orda durmalarımı? galiba başkaları anlasın istiyorum... anlamıyolar genelde, farkına bile varmıyolar. o zaman olsun diyorum; ben yaptım yeter. ama normalde istiyorum, gelsin sorulsun; burda bunu neden yazdın diye... çünkü zannetmiyorum ki ben söylemeden kimse anlayabilsin onları. galiba bu onların değerini düşüyor. kimsenin anlamayacağı kadar küçük bir ayrıntıysa değersiz bir ayrıntı mı oluyor? yok, herhalde... ben hâlâ yapıyorum ve sıkılmadımda yapmaktan... belkide birileri anlıyodur ya... yok bea, ben zor anlıyorum... acaba insanların sormama sebebi benim işlerimde böyle birşeylerin olmasına ihtimal vermemeleri mi; yoksa hayatı genelde o kadar ciddiye almamalı mı? hayatı ciddiye alıyorlarda; yani not almak için goethe'yi incelemek var, zevk için hemingway okumak var... acaba sorsalarda cevap vermemek mi lazım? hani sanat kapalı anlatımda olmalı herkes düşündüğünü çıkarmalı ya, yani orasıda tartışmalı ama... ya ama hakikatten bazı ayrıntılar fazlasıyla küçük ve benim anlatımımla bile anlamsız gelebiliyor çoğuna... buraya kadar ne yazdığımı anlamayan olduysa (aslında başta yazmam gerekirdi, ama başı kaçırdık; dolayısıyla sona böyle bir numara yaparak koyalım bunu =) ) şöyle bir örnek vereyim. bu blog'da başlarda başlıksız bir yazım var*. ferit diye bir çocuğu anlatan bir öykü, ordaki her ismin seçilmesinin bir sebebi var. ya da ondan sonraki "kesişen yollar" yazısındaki bir sürü isim içinde aynı şey geçerli... ama bunlar ufak galiba... neyse demek istediğimi dedim. anlamayan olduysa gitsin bi duş alsın. hava zaten sıcak...

bu yazıda uzaktan bir tanışıma ithaf olsun...

edit:*:ya ben ona "ferit" diye başlık koymuşum ya =) olmadı şimdi bu...

2006-08-01T22:47:00.000+03:00

"Senin eline çöp batsa, benim parmağım kanar."

Mükremin Çıtır
Bir Demet Tiyatro - Yılmaz Erdoğan

gittin, hade dön bakalım... şişşşt bunu yazdığımı çaktırmayın...

Gülü seven...

2006-08-01T14:43:00.000+03:00

Hayır! Gülü seven dikenine katlanmaz. Gülü seven zaten dikeniyle sever. Gülü de sever, dikenlerini de... Bazen sadece gülü severmiş gibi gelir, ama dikenleri unutamaz insan. Bir bütünü parçalarından ayırırsanız, artık o sizin sevdiğiniz bütün olmaktan çıkar... Gül alırken yapraklarını, dikenlerini budayan her çiçekçiyi kınarım o yüzden... Gül dediğin hayat; hayat dediğin bazen acı bazen tatlı, gül gibi... Arada eline dikeni batacak, elin incinecek; ama sen dikenide gülle birlikte sevmelisin. Sevmezsen, gülde seni sevmez. Gül seni sevmezse vay senin haline...

2006-07-31T01:49:00.000+03:00

biliyomuş resmen....
mln

2006-07-30T20:12:00.000+03:00

Ohh varya şu an nasıl rahatladım, ben bu karakterler yazısı yok oldu sanıyordum... of of of inanılmaz rahatladım... birşeyler yazmaya girmiştim, onu yayınladım resmen yeter =)

Karakterler

2006-07-19T17:21:00.000+03:00

Bazı çok sevdiğim, arada metaforik olarak kişiliklerine büründüğüm karakterler var. Kısa kısa anlatmak istedim, hoş bu karakterleri ben sözlerle anlatmayı beceremiyorum, mümkünse geçtikleri yerde tanıyın kendilerini, ama onlar benim nacizane dilimi affeder...

Tanis Yarı-Elf:Ejderhamızrağı serilerinden bir kahraman. Hep arada, çelişkide kalan; sürekli başkalarının iyiliğini isteyen; kendinden çok başkalarını düşünen; hüzün, eğlence, macara dolu; öleceğini anladığım zaman yavaş yavaş ağladığım mükemmel bir karakter...
Mutfaktan çıkacağız...

Rincewind:Discworld'ün muhteşem karakterlerinden yalnızca biri. Hayatta kalmak konusunda uzman. Kötü şans insanı. Herşeye rağmen gene iyi yolu seçen çok ama çok şirin bir büyücü...

Captain Rhett Butler:Clark Gable'ın hayata büründürdüğü, Margaret Mitchell'ın romanından uyarlanan, Oscar'lı 'Rüzgar gibi Geçti' filminin ana kahramanlarından. Sevgisi sonsuz bir aşık, sabrı sonsuz bir insan...

Luke Skywalker:Star Wars 6'lamasının, çekim tarihine göre ilk üçlemesinin ana karakterlerinden. Aslında pek bir özelliği yok, pekte iyi oturtulmamış bir karakter; ki extended universe'de garip olaylara da karışıyor. Ama genede çok seviyorum kendisini...

Archangel/Angel/Warren Worthington III:X-Men'in ilk beşlisinden biri. Ne karakter, ne mutant olarak çok parlak özellikleri yok ama imkansıza yakın bir tipi var. Sadece görünüşü yeter, altın sarısı saçlar, bembeyaz melek kanatları... Ah birde mavileşmeseydi...

Seto Kaiba:Yu-Gi-Oh! serisinin anti-kahramanı. Sert kişiliği, konuşmaları ile inanılmaz bir bünye...

Captain Jack Sparrow:İkinci film, 'Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest'den sonra geldi benim için. En sonunda yaptığı hareket olayı bitirdi.

Hagi:'Blood+' adlı anime dizisinden bir karakter. Daha kişiliğini pek bilemiyorum ama saf karizmadan oluşuyor kendisi.. edit: artık biliyorum kişiliğini ve hastasıyım!

Hepsini çok güzel şekillerde tanıtamadım ama bünyemden çıktılar... msn'de avatarımda bunlardan birini görürseniz artık tanırsınız... =)

Zamanı geldi galiba?

2006-07-19T12:47:00.001+03:00

Öğrenci Seçme Seçilme Sevilme Sayma Sorgulama Sorma! Sınavı, Bodrum tatili, bilgisayarımın (Bilgisayarıma bir isim bulmak zorundayım) yenilenme süreci bittiğine göre artık blog'uma birşeyler, en azından bir sene raporu yazmalıyım sanırsam! Ama pek canım istemiyor... İsteyene kadar, ertele yavrım ertesi güne ertele... Benim canım ne istiyor, ben biliyorum da (oldu mu yeteri kadar ayrı? =) Hem niye ayırıyoruz ki? Ne bu ayrı gayrılık?) benden başkası biliyor mu onu bilmiyorum...

Saygılar sunuyorum! Artık hep burdayım...

2006-05-01T19:24:00.000+03:00

Geçen gün bir arkadaşım "Beyoğlu'nda yazını okudum!" dedi; şaşırdım, apıştım, "Af buyur?" dedim. Uzun süren algılama zorluklarımdan sonra, arkadaşımın "Blog'daki yazını okudum" dediği anlaşıldı. =) Neyse efendim, burdan yaptığım çıkarım şuydu: Ben kendisine "Blog'umu oku!" demeden, blog'umu okuyan biri vardı. Normalde "Ben bu blog'u biri okusun diye değil, kendim yazmak için yazıyorum." diye düşünüyorum sanıyordum. Ancak onun ben söylemeden okumasına sevindiğimi hissedince, konu üzerine biraz düşündüm ve 'yazmak için yazıyorum'un biraz havalı görünmek için, bilinçaltı bazlı söylenen bi kolpa olduğu kararını verdim. =)

Bilmiyorum var mıdır okuyan blog'u, ama bundan sonra mümkün olduğunca "Hadi blog'umu oku!" demiyeceğim kimseye... Varsa arada kontrol eden, olursa yeni birşey görecek =) Peki bu yazıyı niçin yazdım? Yahu varsa okuyan bunları comment yazabilirsiniz, utanmayın. Hem bizde kim okudu görelim dimi? =) Varsa okuyan; saygılar, sevgiler...

Mert Erten az kalan Öss ve bitmekte olan okulun acılarının arasından bildirdi...

edit:ya yazıyı editledim şu an yazmayı unuttuğum bir yerler vardı. (hatta sabah cep telefonundan gireyim dedim, açmadı makina) neyse, yeni birşeyler daha yazacaktım ama ortam çok rahatsız... sonra inşallah =(

2006-04-20T23:21:00.000+03:00

"Cemil’in yalnızca elini tutup dolaşabileceği, seni seviyorum diyebileceği, bağrına basabileceği ya da başını dizine dayayıp uyuyabileceği, sıkıntılarını paylaşabileceği bir dosta, bir flörte, vücut iklimini tam sarıp sarmalamasa da, kalbinin havasını değiştirecek, başında bahar rüzgarları estirecek bir sevgiliye ihtiyacı vardı." Ladesçi-Üstün Dökmen
------------------------
LD:
kımsenın ıyı oluduguna bu kadar kısa zamanda emın olma... ne kendını ısnan sarrafı sananlar bılıyorum sırtlarında hancerle uyandılar...
!B:
tabiki ama insnlara kötü olabilrler diye bakmak istemiorm.. çok kötü bi bakış açısı..
LD:
oyle bakma zaten...
LD:
herkese guven ama yarın arkalrını donup gıderlerse aman ha yere dusup kendını yaralama
!B:
öyle bişeyin omaması için elimdn gelni yapıcam.. ama bi noktada birine güvnmek zornda kalıcm..
!B:
işallah onlar doru insanlr olur..
LD:
o guvenecegın kısıyı cok ama cok ıyı sec dıcem ama yalan...
LD:
nıe yalan? zaten anlasan... kımın oyle oldugunu ohooo =)
!B:
=)dern mevzulara gider sonrası..
-----------------------
Evde yokuz, lütfen sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakınız.
"Sinyal sesi" de ne olaki?

2006-03-07T18:54:00.000+02:00

"Uzun süredir yaşadığım bu dünya yalan mıydı? Paylaştığım acılar, kahkahalar, sırlar? Yoksa ben bu dünyayı çok mu ciddiye aldım? Ya da içindekileri çok ciddiye aldım belkide? Nasıl almasaydım? Bu dünyada yaşadım ben herşeyi, belkide bu dünyada doğdum, bu dünyada geliştim... Hep düşündüm ki ben burada kalacağım, benimle birlikte olmuş olanlarda benimle kalacak! Ama öyle olmuyor galiba, hayatımı bağladığım, canımı önlerine attığım değerler beni hiç tanımamış, takmamış, sevmemişler galiba... Ya da sevmişlerde benim onları sevdiğim gibi değil. Vaktim yok üzülmeye sıkılmaya, hiçbir duyguya vaktim yok... O yüzden düşünmemeye çalışıyorum, ama olmuyor getirip gözüne gözüne sokuyorlar adamın. Ben onları hep ilk sıraya koymuştum, belki onlardan çok o sırayı hak edenleri hep kendimsiz bırakmıştım. Şimdi görüyorum ki onlar benim için aynı şeyi yapmamış! Ben onların listesinde aşağı sıradaymışım... Hatta kendi listelerinin üst sırasındaki adamlar yokken oyuna giren bir yedekmişim... Belkide ben bu duygusuz anımda çok duyguluyum aslında... Olmayan hayaller görüp, aslında düşünülmeyen düşünceler yaratıyorum. Ama nasıl olur? Yalnızca ben değil çevre bile görüyor, bunların sonuçlarını... Nasıl yapmalı, ne etmeli? Gidip kan mı dökmeli? Basıp gitmeli mi? Son kez gerçeklermiş, doğrularmış gibi davranıp konuşmalı mı? Benim listemde birinci olması gerekenlere gidip özür mü dilenmeli, onların mı olmalı? Hiç bir şey olmuyormuş gibi davranıp 'aptalı mı oynamalı'? Ne yapmak istiyorum bilmiyorum. Ama yapmam gereken bütün duygularımı atıp kurtulmak, duygu sahibi her yerimi söküp atmak! Yeter mi? Kalbim olmasa da aklım bunları düşünemez mi? Şu diyarlarda yaşadığım 5000 yılda şunu gördüm, herşey değişiyor. Öyle ya da böyle nehir akmaya devam ediyor... En çok güvene, sevgiye ihtiyaç duyan insan oğlu herkese güvenmeli, ama her an güvendiği şey yok olacakmış gibi hazırlıklı olmalı... İşte ben bunu yapamadım, siz yapın..."

-Arhcortane Kraliyet yıllıklarından alıntı

Yazarı belli değil...

Öykünün yazarı konunun kendi yaşamıyla alakalı olup olmadığı sorularını yanıtsız bırakmaktadır...

Blog'daki yazılar

2006-01-29T14:01:00.000+02:00

ya edebi-couple'ın yazdıklarından sonra bunu yazma gereği duydum. ben buraya öylesine yazıyorum çoğunlukla yazmak olsun diye, günlük gibi... bu yüzden bi çok yazıda imla, yazım hataları olabiliyor. hatta hızlı yazdığımdan yazım hataları, anlatım bozukluklarıda olabilir... çok fazla sallamayın (bazen adamın gözüne gözüne sokuyorum farkındayım ama =) ) ciddi yazıların içeriğine ve tarzına bakarsarsanız sevinirim... ciddi olmayan yazılar (bu, bundan önceki, ondan önceki) sallayın onları msn'den yazıyomuşum gibi düşünün...
neyse beynim karmakarışık durumda... ama demek istediğimi becerip söyleyebildim herhalde...
birde şimdi siz diyeceksinizki, "mert iyi ki nete girmiyon, iki günde iki yazı! çakal seni"

bide eskiden bi friendtest yapmıştım, gene zamanım olunce gene yapcem!

Giriyom anasını satayım! bıraktım öss'yi... başbakanın çeşnicisibaşı olcam, gurme olcam, hobbit olcam! (sırf yemek yemek için!)... hatta sokakta yürüken başıma saksı düşçek sarhoş olcam... =)

neyse büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin gözlerinden öperim...

ne başbakanların çeşnicibaşıları olmuyo mu? ulan koskoca başbakanı kimse zehirlemez mi? hem ukrayna daki turuncu adamı kkb zehirlemişti ya! o zaman ben önce bi zehirliyormuş gibi yapayım! (ne başbakanı mı zehirlicen? anarşik!) (not: bu şakadır, kimseyi zehirlemek gibi bi düşüncem yoktur. kkb ukrayna daki turuncu başbakanı zehirlememiştir. ama ben yemek yemeyi seviyorum...)

çok geveze ve boş bi adamım..

Len

2006-01-28T19:54:00.000+02:00

hedere hödörö...
eman beynim dönüyo... daha aylarca vakit var (140 gün) ama baydım...
neyse fantastik öykü yarışması için ve yıllık için yazı yazmaya çalışıyorum...
eman bea (şişşt sakallı.. =) )
ps:andy kaufman hayata dönmüş yeni öğrendim, alalala

Uzun Zaman Sonra...

2005-09-19T09:47:00.000+03:00

Evet, burdayim; hayir, ölmedim. [Ama su an okuldaki almanca klavyeyi kullandigim icin sacma salak bir alfabe ile yazmak zorundayim. (Lan bu "y" ile "z" nin yerini deigistiren, kimsin lan cik ortaya erkeksen.)]
Dersler isler gucler derken zaman akip geciyor. Ben sadece ordan orya kosturuyorum, baska hic birsey yaptigim yok...(Dun Nisantasi`ndan, eve (Florya) tam bir bucuk saatte gelebildim, ohannesburger...)
Ama aklimda yazacak seyler var. Bir tane yaten Hulk vari bir sizofren hikayesi var kafamda daha sadece girisini tanimlayabildigim. Sonra yillik yazilari var, en onemlisi onlar zaten... Bide bu aralar tekrar ciyime sardim, vakit bulup cizebilirsem, belkide scan edebilirsem koyarim buraya belki kimbilir...
Bunun disinda butun hersey ayni degisen hic birsey yok sayilir. Arada bir bi taraflar yukari cikiyor, onlar cikinca haliyle diger taraflar dusuyor....
Neyse efendim bendeki hikaye boyle. Kendi hikayenizden beni mahrum birakmayin anacim. Ben hep buralardayim...
Saygilar..
Not(ps hesabi): yazida yazim hatasi bulursaniz, beni haberdar kilin lutfen.
bide, Arkabahce yayinciliktan cikan:
"Ultimate X-Men: Yarinin Insanlari 3"
"XMen Film Ozel Sayisi: XII"
"Sandman1: (adini unuttum) Düs sarkisi(idi galiba)"
varsa elinizde beni haberdar kilin bi zahmet.

Bu gece son...

2005-07-02T02:20:00.001+03:00

Hikaye belli, kahramanı belli, zaman belli, yer belli, giriş belli, düğüm belli sayılır, sonuç değil... Belki iradem yok diye; belki kendimi o kadar zorlamak istemiyorum diye; belki başka türlü iradelerimi zorlamak istiyorum diye; belki kolay olsun diye; neden olursa olsun, olacak şey az sonra olacak. Ama beklediğimin yarısı kadar koymadı henüz belki kablolarını tek tek sökerken, belki kapının önüne koyarken acıyacak. Belki okuldan geldiğim bir cuma günü kırık döner sandalyeme oturduğumda, sol ayak baş parmağım boşlukta bir tuş ararken, kalın kalın kitaplara çarpınca acıyacak, belki arkadaşlarım msnlerde, icqlarda benden gizli geyikler çevirirken acıyacak. Ama her türlü acıya razıyım ve hazırım 1 sene ne kadar acıyabilir ki..

Normalde dün olması gerekn bugün oluyor, normalde sabah 5 civarı olması gerekn 3 civarı oluyor. Planlarda oynamalar var acaba bu kötüye bir alamet mi? Batıl inançlarım yok ama benim. Çalışırsam olur ve inşallah çalışırım.

Ama hikayemiz burda bitmiyor. Hikayemiz gerçek hayatta devam ediyor. 12-c'de devam ediyor, FBM-B.köy'de devam ediyor, --- 'da devam ediyor, http://smerten.blogspot.com 'da -eğer siz comment yazarsanız- devam ediyor... Hem zaten diğer yanlarda da ara verildi sadece 19. yaşgününe kadar. O günden sonra -ki ne olduğunu anlamayacağız- direk geri döneceğim. Artık "Ulan daha gittiğin günü dün gibi hatırlıyorum" sözleri duyarsam şaşırmam herhalde...

Ettim teşeekkür ama bir kez daha edeyim, hayatıma giren ve orda bana etki eden etmeyen herkese çok teşekkür ederim. Hayatıma giren ve ona yön vermeme yardımcı olan artık onlardan parçalar taşıdığım o kişilere ise -hep teşekkür etmek lazım da- daha teşekkür etmeye gerek yok.. Öyle kolay bırakmam ben sizi...
Ama asıl teşekkürüm bugün veda ettiğim şeye. Ben lanetliyim onun internete bağlı olmayan haline... Elimi sürdüğüm makinayı takarım, olmadık yere harddisk'im oynar, power suply'ım patlar. Ama internete bağlı haliyle de efsaneyim. 36k modemle, herkesle aynı ping de oyun oynarı, ultimada pvp yaparım; seneler önce daha kablo yokken dial-up'la 121 mb dosya dll ederim kısa sürede... 36.8 le bağlanıp 4.3 le dll ederim... Artık önemli olan bunlar değil ama, önemli olan benim birazdan onu sökecek olmam. Büyük ihtimalle sabahleyin ablamın odasına geri bağlayacak olmam..

Bu kadar uzattık, ortalığı gereksiz yere hüzünlendirdik. Savaşa gitmiyoruz hoş -ne farkı varsa?-...

Teşekkür ederim internet, bana öğrettiğin herşey için, beni yakınlaştırdığın her insan için, güldürdüğün her kahkaha için... Seni emin ellere bırakıyorum..

Teşekkür ederim canım bilgisayarım, bana yaşattıydığın, yaşattımadığın, yaşattıramadığın herşey için... Ben sana iyi baktım sende bana uzaktan iyi bak.

Gerçek hayatta yaşayan nefes alan arkadaşlarım; sizlerde benim için dua edin inandığınız her neyse... Ama elinizi açıp "Allahım ne olur Mert istediği yerleri kazansın" hem demezsiniz, hemde demeyin yani... İçinizden öyle geliyorsa öylede deyin tabii de.. Asıl arada sırada gönlünüzden gözünüzden geçtiğimde aklınızdan iyi düşünceler geçirmeniz.. Msn'de her kırmızı şişman vücudumu, icq'da her kırmızı papatyamı, st'de her avatarımı gördüğünüzde bana bir selam verin içinizden... Karşılıksız kalmaz...

Neyse bu işte buraya kadarmış, "veda yazısı veda yazısı dedin bu muydu Mert"? Ama ne söylediysem içimden geldide söyledim, her zaman olduğu gibi... Beni yanlız bırakmayın canlar...

Saygılar..
Mert İ. Erten
merten, quest, sme, sMe, iTa, SoGoR, Luke Skywalker, Logan, Rhett Buttler, Lord Duxus...

Patron

2005-06-28T03:28:00.000+03:00

bizim okulun, "resmi öğrenci forum sitesi"ni bırakıyoruz elimizden öss ayağına kendimize bırakacak adam arıyoruz. onun için bi adaylıklar, bi formlar, bi mülakatlar yaptım ki sormayın kendimi baya patron (tuncay neydi soyadi adamın?)* gibi hissettim... çırak seçiyoruz kendimize kolay mı? =) ayrıca "neden böyle düşünüyosun" gibi sorular sorarken psikolok gibi hissetmedimde değil =)

ay bugün biraz kızardım hızlı kaşıyınca acıyo bea! =) ya aklıma gelsene ne yazcaktım ben ya.... onu yazana kadar neler yazdım ayaküstü...

*:edit:"özilhan" olmalı soyadı...

Laflar

2005-06-28T03:15:00.000+03:00

ya başka bişi yazacaktım ama unuttum o yüzden bunu yazayım =)

Ya hani insanların grupça ağzına takılan sözcükler vardır. hani bir esprisi vardır herkes bilir. mesela bizim "hector" vardı. ya daha gırla varda... geçen sene "ayaküstü, giderayak" fln diye bişey vardı. bu ara nerden çıktıysa; o, ağzıma yapıştı. ama bu gene iyi...
İnsanları gruplara ayırmayı sevmem ama, hani illa ayırırsak. "tikky" denilen tayfa varya. onların genelde kullandığı sözcükler nasıl girdi ağzıma ben onu anlamadım.. böyle sürekli "gayet, falan" diyorum. hani avrupa yakasını da çok seyreden biri değilim ki selin'den kapmış olayım... çevremde de öyle konuşan pek insan yok... öyle bi yerlerede takılmadım... ama sadece ben dikkat etmedim, başka insanlarında fark edebileceği bir seviyeye ulaştı. krokunç!

ya hay bin kunduz!

2005-06-28T03:10:00.000+03:00

ben bişey yazacaktım, unuttum!

Maraton İPTAL!

2005-06-27T02:16:00.000+03:00

Okumuşsanız bilmiş olduğunuz gibi, bilgisayarı toplamadan önce iki gün, yani 48 saat kesintisiz bir bilgisayar oynama planım vardı. ama gerçek insanlarla vakit geçirmek istediğim için o nu iptal ettim. çünkü zaten bu aralar baya bir bilgisayar oynuyorum yani... ya o insanlardan 1 sene sonra ayrılacağım şimdiden çok koyuyor.. o yüzden böyle oldu haberiniz olsun... hatta Apocalypse'in bile tam ne gün olacağı kesin değil... herhalde perşembe gece olur ya... neyse artık kısmette ne varsa o olacak... ya ben yazı yazma isityorum aslında, ama hiç içimden gelmiyo, ambivalenzlerdeyim hatta dekadent'im nerdeyse... =)

Bir durun yahu..

2005-06-25T01:40:00.000+03:00

Ya ben bir sürü birşeyler yazacaktım, böyle anlamadım ne olduğunu... saat kaç olmuş ben yarın erken kalkıcam... öfff pöffff

7 Days 'till Apocalypse

2005-06-23T02:19:00.000+03:00

"Kıyamet"e bir hafta kaldı. Nedir kıyamet? Kıyamet tam 7 gün sonra olup, 1 Temmuz'a denk gelmektedir... O gün benim bilgisayarım tam 1 seneliğine toplanmış olacak. Evet ÖSS'ye çalışmak için odamdaki bilimum dikkat dağıtıcı şeyle birlikte bilgisayarımıda kaldırıyorum. Biliyorum üzücü, biliyorum şaşırtıcı ama öyle olması gerekiyor bence...
Tabi kıyametten önce -bir problem çıkmazsa, ki çıkmaması gerekiyor- "maraton"um var... 29-30 haziran günleri 48 saat boyunca bilgisayarı kapatmıyorum ve olabildiğince bünyem el verdiğince başında oturuyorum... Artık oyun mu dersiniz, chat mi, surf mu... ne olursa... Nostalji olsun diye irc'ye bile girerim büyük ihtimalle... Sabah 5.00 sularında bilgisayarı kapatıp; bütün odayı topluyorum kısmetse...
Bir ufak ayrıntı var, Kıyametten sonra ki 2-3 günde, -pazartesiye kadar-, büyük ihtimalle derse başlamayacağım ama hazırlıklarına başlayacağım... Kitap almak, program yapmak gibi... O günlerde de boşum da bilgisayar yok sadece... ve tabi ders çalışıcam diyorsam 24 saat değil, benim için imkansız zaten... Kesin bir program ayarlayabilirsem ve uygulamayı başarabilirsem koyarım buraya...
Son bişey bunu yazıcam zaten son yazıda falanda ama genede yazayım aklınızda bulunsun... E-mail'ımı kontrol edicem, minimum haftada bir kere dolayısıyla her zaman e-mail yoluyla bağlantı kurabilirsiniz... Burayada elimden geldiğince çok yazı eklemeye çalışıcam... ama neyse artık... bakıcaz, görücez... önümüzdeki maçlara bakıyoruz...

Ben yatayım artık, sonra sabah 8.30'da burnum kanayarak uyanmayayım gene...

Hellblaster Volley Gun

2005-06-23T02:15:00.000+03:00

-Meeendiz bey, meeendiz bey! Üzerimize bir dev, bir sürü goblin ve daha göremediğim bir çok şey geliyooooo…
-Koçum önce sakin ol… Şimdi sandalyeden kalkmama yardım et.. Oy oy oy dizelerim nasıl tutulmuş biliyo musun? Heeeh… gelenler şu ilerdeki karartılar mı? Biraz toparlanalım yahu.. Şu ufak kolu çek!
-Hangi ufak kol? Bi sürü ufak kol var burda..
-Öfff çekil bea… Emaaaaaan… Sen Sigmar’a şans için yalvar.. İhtiyacımız olacak…

Sabahtan beri uğraşıyordum, bitti sayılır sonunda… (tabiki bu değil benimki, bu profesyoneller tarafından boyanmış, üstüne üstlük ben daha adamları boyayamadım =) ama boyayacağım elbet.. ) Adama çekicide ayarladım sayılır. “Yeşil şey” gelince o da olacak Allah bir keder vermezse.. =) Cumartesi turnuvada var zaten eman allah..

Gece kolpaları, sıkışları..

2005-06-20T03:20:00.000+03:00

Kuzenim yurt dışındaydı ve orayla alakalı bir durumu anlattıktan sonra; "Yani ikiyüzlü oluyosun eninde sonunda" dedi. Sanki hiç iki yüzlü değilmişiz gibi? Değiliz falan demeyin Allah aşkına, bırakın bu ayakları... Hepimiz bazen ikiyüzlü değil miyiz? (bu sözün "tikky", "orc" gibi versiyonlarıda bulunmaktadır :)
Aynı şeyi başka klişe sözlerde de yapıyoruz. Yok efendim neymiş: "Benim hayatta hiç pişmanlığım yok, her yaptığım şeyden memnunum." Hade ya? Bak sen! Yahu her insan -ya da kendi adıma konuşsam daha doğru herhalde- hayatını pişmanlıklarının üstüne kurar bea! Yaptıklarında hataların olacak, o hatalarından pişman olacaksın ki bir daha yapmayacaksın...
Sonra yalan söylemek var. (geçen girişinide yazmıştım bunun..) Güya hepimiz dürüstüz. Tamam dürüstüzde hep değil tamamen değil... "Aaaa ayol ben yalancıları hiç sevmem!" Yahu insanoğlu sende yalancısın... İşin zora geldi mi, şeye şemsiye yanaştı mı, çevir hemen bir dümen... Yalan değil mi bu? Yalaaaan da o beyaz yalan... Yalanın beyazı, karası olmaz... Nike'ın çıkardığı "Livestrong" bileziği mi lan bu renk renk?
Hea ama bunları yapmayın demiyorum zaten. Madem yapıyosunuz yapmıyoruz demeyin. Hepimiz biliyoruz, hepimiz yapıyoruz. Evet sen, Liv Tyler sende ossuruyosun bazen (hoş hiç inkar ettiğini görmedim de :); evet sen başı örtülü hanım teyze sende yalan söylüyosun; evet sen Brad Pitt sende duşta işiyosun (onunda inkar ettiğini görmedimde)...
Dediğim şu ki ikiyüzlü olmayın, neyseniz o olun ve onu söyleyin.... vermeyin kolpaları, sıkışları....

PS.Saat 11.30 da msn'de konuşulamayacak kadar çok kişi vardı; şimdi nereye gittiniz? nie uyuyonuz lan bu saatte... aboo saat 3.30 olmuş ayaküstü.... geri aldım lafımı. Ama cümleyi silmedim neden? çünkü siz msn kullanmaya başlayıp icq'yu kapayanlar... Evet, siz utanıp yüzünü yere çevirenler siiiiz! Utanın ulan utanın o icq kaç tane karı-kız işinizi bağladı sizin? kaç kere son anda bi sınavı haber verdi ha? bu mudur lan saygınız, bu mudur lan olayınız???

Doğum günü...

2005-06-19T02:13:00.000+03:00

Dün doğum günümdü efendim. Neyse pek sevmem doğum günlerini, hiçte kafama takmam ama bu seferkinin hepsinden farklı bi atraksiyonu vardı. 18 yaşına girdik efendim. Artık bende nüfus kağıdımı alıp; kimseye bağlı olmadan, istediğim heryere gitme, istediğim şeyleri yapabilme hakkına sahibim. Teoride böyle bu iş... Ülkemizde böyle olmadığını zaten hepimiz biliyoruzda.... eee şey... bende olayı yaşayan biri olarak ayrıcanak söyliyim canım noolcak? =)
Bir kere insanın fizyolojisi değişmiyor... =) Kesinlikle organlarınız falan aynı kalıyor. Valla kişilik değişimine gelirsek; misal: "18 yaşından sonra kızların peşinde koşmaz" tezini çürütecek bişeyim yok elimde... Zaten çok koşan bi adam değilim ve saat 2.23 te de koşacak halim yok =) Ama şu ana kadar psikoljik, felsefik, metafizik bir değişimde yaşamadım... Zamanla yaşarsam onlar 18 yaşın değil zamanın getirisi olurlar... O yüzden o da değişmez bence... (ben sana dedim dimi? o isimde adamdan bir halt olmaz :) 1-2 kere tutturdu diye...)
Sonra efendim insanların size karşı tutumlarıda değişmiyor. Bakın aynen aktarıyorum.
Yer:Bizim ev, oturma odası Saat:01.30 civarları
Anne ütü yapmaktadır, oğul ise böyle yavuşak yavuşak zıplayarak gelir. Geyik yaptığını çaktırmamaya çalışarak elinden geldiğince ciddi bir sesle:
"Anne artık 18 yaşında oldum. Lütfen nüfus kağıdımı verir misin? Gece dışarı çıkıcam!"
"Ya git başımdan!"
voynk voynk voynk! (yarışmalarda elenince yarışmacı bir ses çıkar ya ondan)
Burdan benden genç olanlara sesleniyorum. "Hey, sen ordaki! Şişt sana diyorum gözlüklü! Normal bi doğum gününden umduğundan fazla bişey umma 18. doğum gününden. 18 yaşından da..."
Bak annem hâlâ içeriden bağırıyo..
"Yeter diyorum Mert sana" diye...
Uykumda geldi zaten...
Yaaaa oldu görürsem söylerim...

Okul kravatları

2005-06-18T14:00:00.000+03:00

Ne acayip ya.. Okulda onca saat okdr şey yaşıyoruz, sonra eve geliyorsun, kravatını gevşetip çıkartıyosun ve büyük çoğunluğunu unutup gidiyorsun... Oysa yaşadığun olaylar, hatıralar, deneyimler o kravatın düğümleri arasına saklanıyor.. sonra sen onu çıkartıp koyunca gidiyor...

Hele en son bir kravat çıkarma var o çok fena... Senelerdir görüyosun aynı insanları sonra bir gün o kravatı büyük ihtimalle bir daha takmamak üzere çıkartıyorsun ve o adamların çoğunu hayatının sonuna dek görmüyosun bir daha...

ulan hayat ne acayip? nerde o insanlar şimdi? benim kravat yerine papyon taktığım günlerdeki insanlar nerde? aha! bugün kaç tanesi burda? bundan filanca sene filanca gün önce hepsi günün 8 saati yanımdaydı...

harbi çok acayip bişey şu hayat...

Yazamıyorum...

2005-06-18T13:10:00.000+03:00

Allah allah, aklımda yazazcak bir sürü şey var. Planladım falanda kafamda ama nedense yazamıyorum... Bak ya sinir oldum... Bir yazı için şöyle bir başlangıç yazdım çok zorlama oldu o yüzden yazmayacağım... Belki sonra yazarım bunu ya da diğerlerini

"Excalibur filminde Kral Arthur, Merlin'e en önemli erdem'i sorar. Merlin önce cevap vermek istemez sonra, en büyük erdemin dürüstlük olduğunu söyler. Sonra Ultima Online'da, Lord British'in "8 Erdem"inden ilki de dürüstlüktür. Ben de severim dürüstlüğü ama yalan da söylerim. Onlar da söyler, sen bunu okuyan sen de söylersin. "Ben söylemem" diyen de söyler... Ama tabi dereceleri var; sıkışları, kolpaları vermem; vereni de sevmem. Dötümü kurtarmak için söylerim yalan genelde. Birkaç tane klişe yalan vasıtasıyla söylemek istediğim şeyler vardı o yüzden bunları yazdım uzun uzun... =)"

Özgürlük

2005-06-17T14:36:00.000+03:00

Rehberlik dersinde, rehber hocamız Ayşe Yollu bize bir soru sorarak derse başladı. “Özgürlük nedir?” Sadece özgürlüğün tanımında bile değişik fikirler vardı. Oysaki bir kelimenin anlamı herkese göre aynı olmamalı mı? Bazı kelimler herkese farklı mânâlar uyandırıyor demek ki.

Bence özgürlük, herkesin istediğini yapabilme hakkına sahip olmasıdır, tabiki bazı sınırlar çerçevesinde. Peki bu tanım ne kadar doğru?

Belki de öncelikle tanımda ki çelişkiyi ortadan kaldırmak gerek,hem “istediğini her şeyi yap” deyip, hem “sınırlar koyarsak”; özgürlüğü hapse mi atarız? “Birinin özgürlüğünün bittiği yerde, bir diğerininki başlar.” Özgürlük deyince çoğumuzun aklına ilk gelen cümledir; bu çelişkinin cevabı. Özgür olmak sınırsız olmaktır. Ama herkes sınırsız olursa; bu hayat nerede başlayıp nerede biter? İşte bu yüzden “özgürlük” kelimesini bile kısıtlamış insanoğlu. Herkese bir bahçe vermiş, “İşte burada oyna ama sakın diğer bahçelere geçme” demiş. Aynen Tanrının Adem’e dediği gibi. İnsanoğlu sınırlı bir sınırsızlığa mahkum. Komik değil mi?
Tanımda “istediğini yapabilmesidir” yerine “istediğini yapabilme hakkına sahip olmasıdır” dedik. Bu da bizim sınırsız özgürlüğümüzle çelişiyor. Bunun sebebi şudur; özgürlük doğrudan eşitliğe bağlıdır, eşitliğin olmadığı bir yerde özgürlük de sınırlı olur. Bir kişinin bahçesinde havuzlar, tenis kortları varken; diğerinde ancak tek kale top oynanacak alan varsa; insan nasıl özgür olabilir ki? Her insan bir Ferrari’ye binmek ister, ama binemez. Özgürlük Ferrari’ye binebilmesi midir peki? Binemeyen adam özgür değil midir? Özgürdür. Peki, neden binemiyor, Ferrari’ye? Yoksa özgürlük o arabaya binebilme hakkına sahip olmak mıdır?

Özgürlük tanımını bile sınırlandırıyorsak, bu nasıl bir düşüncedir?

Atalarımız her ne kadar bazen birbirleriyle çelişkili sözler söylemiş olsalar da, aslında hep doğruyu söylemişlerdir. “Ademoğlu çiğ süt emmiş.” “Bal tutan parmağını yalar.” sözlerini ve deminki iki sınırlandırmayı birleştirelim.
1984 romanın yazarı George Orwell, önceleri Rus Devrimine inananlardandı. Bu ütopyaya o da pek çokları gibi kendini kaptırmıştı. Fakat gerçekleri gördükten sonra şunları yazacaktı:
“Her hayvan eşittir, ama bazıları daha fazla eşittir.”
Tamamen eşitliğe dayanan bir sistemde bile eşitlik olmazken, dünya üzerinde eşitlik nasıl olabilir ki? Eşitliğin olmaması güçlü ve güçsüzü ortaya çıkarır. Ama dedik ya “Adem oğlu çiğ süt emmiş.”, güçlü olan güçsüzleri koruyacağına daha çok güç peşinde koşar. Güçlü özgürlüğünün sınırlarını her gün büyütür; başka bahçeleri kendi bahçesine katarak. İşte bu yüzden tanımıza sınırlandırmalar koyarız. Güçlü, güçsüzü ezmesin diye. Ama kurallar, tanımlar yıkılmak içindir.
Dünyanın her yerinde insanlar eşit doğar, derler. Güzel bir hayaldir ama sadece hayaldir. Bir hayvanın iki, diğerinin dört bacağı varken nasıl eşit olabilirler ki? Nasıl istediklerini yapabilirler ki? İki bacaklı tavuğa, doğa yasasını koymuştur: “Sen en çok falanca hızla koşabilirsin.” diye. Daha hızlı koşmak isteyen tavuk nasıl özgür olabilir ki? Annesinin karnından kara derisiyle çıkan Amerikalı çocuk nasıl özgür olabilir ki?
İşte bu yüzden özgürlüğün, sınırsız özgürlüğün, sınırları vardır.

Yok mudur peki sınırsız özgürlüğü yaşayanlar? Olmaz mı? Ama şaşırmayın, sınırsız özgürlüğü yaşayanlar güçlü olanlar değillerdir. Onların da sınırları vardır. Tavuktan hızlı koşan kedi hayatının sonuna kadar uçmayı öğrenemeyecektir. Asıl özgür olanlar, özgürlüklerini arayanlardır.
Martı Jonathan Livington özgürdür. Ama özgür olmasının sebebi özgür doğması değildir. Özgür olmayı istemesidir. Diğer martılar balık avlarken o istediği şeyin peşinden koşmuştur ve yüz kırk mile ulaşmıştır, özgürlüğüne ulaşmıştır.
Santiago mutlu bir çobandır kendince. Fakat Salem Kralı ona hayallerini sunar. Kutsal menkıbesinin peşinden koşar ve kendi evinde özgür olur, gerçekten özgür, sınırsız..
Hayatta hiçbirimiz eşit doğmuyoruz; işte bu yüzden özgürlüğümüzü sınırlandırıyoruz. Goethe’nin de dediği gibi:
“Bir küçük halka
Sınırlandırıyor yaşamımızı”
Bu tanımı gerçek haline çevirmek bizim elimizde. Ne zaman ki herkes kendi özgürlüğünü bulur; işte o zaman sorunun cevabı her zihinde aynı olur:
“Özgürlük nedir?”

Kesişen Yollar

2005-06-17T14:34:00.001+03:00

Yunanlıların Zephyros’u, bizim Karayel adeta ruhuma işliyordu. Birbirine asla değmeyen, her kar tanesi havayı biraz daha soğutuyordu. Tam bu sırada minibüs geldi ve o havalı kapılarını soğuk havaya inatla savurdu.

Minibüsün içinde hava biraz daha ılıktı. Direksiyon başında, bıyıkları Nietsche ile yarışabilecek, ağzında sigarası, bir yandan para sayıp, bir yandan öndeki otomobili sollayan şoför; muavin koltuğunda ise çantasından ve gri kumaş pantolonundan tanıyacağımız bir lise öğrencisi oturuyordu. En arkadaki dörtlü koltuğun en dibinde yorgunluktan uyuyakalmış, genç bir sporcu vardı. Ayakkabılarına bakılırsa hayatını futboluyla kurtarmaya çalışan biriydi. Paramı uzattıktan sonra koltuğun diğer köşesine de ben oturdum.
Yüz metre gitmeden minibüs durdu, açılan kapılardan içeri bir adam ve yanında ufak bir çocuk girdi.
Adamın siyah kısa saçları, ince bıyıkları ve kemikli bir suratı; altında her tarafı beyazlamış bir kot pantolon, üstünde ince ve kısa bir deri ceket vardı. Yanındaki çocuk ise adamın tersiydi sanki. Amerikan tarzı kesilmiş sarı uzun saçları, pembe şişman yanakları; Ayağında yere basınca topuğunda lamba yanan “ışıklı ayakkabılar”ı, üstünde de yeşil ve kırmızının en uyumsuz tonlarından bir kaban vardı.
*** *** ***
Şule kapıyı açar açmaz;
“Çekil ulan kapının önünden!” dedi ve Şule’yi kenara itti Cevat. Şule, Cevat’ın yürümesinden anlamıştı:
“Sen gene mi haplandın?”
Cevat onu duymamıştı, kulakları uğultudan başka pek bir şeyde duymuyordu zaten. Salona daldı. Şule arkasından uzandı, ve omzundan tutarak Cevat’ı çevirdi.
“Sana sordum, sana! Alo?”
Hiç düşünmeden bir tokat attı Şule’ye Cevat. Şule’nin kapının koluna kafasını vurduğunu görmemişti, etraf bu ayrıntıyı görmek için çok parlaktı. Oğlu annesinin düştüğünü görünce ağlamaya başladı. Cevat:
“Eee, yeter be!” deyip çocuğu kaldırdı. Şimdi, olaydan üç gün sonra, ayıldıktan sonra, ne yapacağını bilmiyordu.
*** *** ***
Emir bakkalda her çikolata gördüğünde içi cız ediyordu. Çok isterdi oğluna bu çikolatalardan almayı ama parası yoktu. Oğlu da öyle akıllı bir çocuktu ki daha yedi yaşında olmasına rağmen durumu anlamış, babasından asla hiçbir şey istememişti. Bir kere, yalnızca bir kere, o da kendisi hatırlamayacak kadar ufakken babasından “çokonata” istemişti, ama alamamıştı babası. Oysa Emir Bey, -ki altı sene öncesine kadar bir “bey” idi-, çikolatalar içinde büyümüştü. Babasının bir çikolata fabrikası vardı. Münich Üniversitesi’nde işletme okumuştu, nerdeyse doğduğundan beri piyano çalar, at binerdi. Ama yeteneklerinin, eğitimlerinin hiçbiri onun şirketi kurtarmasına yetmemişti, şirketin borçlarını ödediğinde; annesi, babası ve karısının mezarından, bir yaşındaki oğlundan başka hiçbir şeyi kalmamıştı ve cebinde bir kuruş parası yoktu. Altı yıldır şans yüzüne hiç gülmemişti, hiçbir işte dikiş tutturamamıştı. Şimdi yeni bulduğu işine ilk defa gidiyordu. Sebebini bilmiyordu ama altı senedir kendisini ilk defa bu kadar iyi hissediyordu.
*** *** ***
Alican akıllı bir çocuktu. Pek fazla dışarıya çıkıp, oyun oynamayı falan sevmezdi, zaten bu yüzden tombul bir çocuk sayılırdı. Televizyon seyretmek en büyük zevkiydi, kendi yaşındaki çocuklara göre film ve dizi bilgisi inanılmazdı. Dolayısıyla bakkala gittiğinde hangi çikolatayı alacağını bilirdi, çünkü reklamını çoktan görmüş olurdu. Bakkaldan çıktığından bir adam onu silah zoruyla kaçırınca, bu sahneyi görmüş olduğu birçok film ve dizi geldi aklına. Ama o akıllı bir çocuktu, uslu bir çocuk gibi adamın sözünü dinliyordu. Kaçması gereken anı bulduğunda bilecekti, çünkü bir çok kez başka çocukların kurtuluşlarını seyretmişti. Ve şimdi minibüse bindikleri anda kaçış olanağını görmüştü.
*** *** ***
İpek Hanım kapıyı açmadan önce:
“Aaa! Emre yeter ama! Eğer rahat durmazsan göndermeyeceğim seni.”
Emre tehdidi anlamıştı ve hemen zıplamayı kesti.
“Anca açtınız kapıyı ya! Ağaç oldum kapının önünde!”
dedi İpek Hanım’ın kardeşi. Yeğeni Emre’ye söz vermişti, onu cumartesi günü Galatasaray’ın maçına götürecekti. Bugün o Cumartesiydi ve Emre sabah kalktığından beri, -ki saat sekiz sularında uyanmıştı-, elinde bayrağı dayısını bekliyordu. Saat beş buçuk gibi dayısı geldiğinde tam sıkılmaya başlıyordu, zaten annesi de sabahtan beri bunalmıştı Emre’den. Oğluna montunu giydirdikten sonra,
“Yeğenine dikkat et, o benim tek oğlum.”
Dedi kardeşine, ikisini birden öptü ve yolcu etti. Şimdi Emre, minibüse binerken, heyecanı biraz azalmıştı, çünkü çok üşümüştü.
*** *** ***
Minibüste rastladığım biri büyük, diğeri küçük iki insanın hayat hikayeleri hangisiydi, belki de hiçbiriydi, bilmiyordum. Çevremizde onca insan; hepsinin farklı yaşamları, anıları, hayalleri var. Onlar sokaklarda yanımızdan geçip giden; hayatın, -bizim için isimsiz-, karakterleridir. Biz de onlar için isimsiz karakterlerden biriyizdir. Belki biri bir gün hayatımızı kurtaracak, belki bizi polise şikayet edecek. Bunun bizim için önemi yoktur. Bizim için önemli olan kendi hayatımızdır.
Hayat, içinde herkesin kendine ait güzergahı olan, bir yoldur. Birçok kişinin yolu bir diğeriyle kesişir. Kimisi bizi etkiler, kimisi etkilemez. Ama hayatımıza giren kim olursa olsun, onun da kendine ait bir yolu olduğundan, belli bir süre sonra bizden ayrılır. İşte bu yüzden aileniz, arkadaşlarınız, eşiniz sizi ne kadar etkilerse etkilesin; bu yolda yalnızsınız. Yola nasıl tek başınıza başladıysanız, aynı şekilde tek başınıza bitireceksiniz; aradaki fark hafızanızdaki o renkli montlu çocuk ve ince bıyıklı adam olacak…

Ferit

2005-06-17T14:33:00.000+03:00

Servisten indiği yerle, okul arasında beş dakikalık mesafe anca vardı. Okulun arka kapısından içeri girerken görevliye selam verdi. Sınıfa çıkmak için merdivenlere adımını attı.

Hayat bu aralar kötü gidiyordu. Artık on birinci sınıfa geçmişti. Okul derslerinin ağırlaşmasının yanında bir de ÖSS çıkmıştı başına. Oysa onuncu sınıf öyle kolaydı ki… Gene hiçbir şeyin zamanında değerini bilmemesine yakındı içinden. Ne olurdu dersler kolayken iyi notları toplasaydı? Şimdi aldığı kötü notları anca telafi ederdi. Bari ÖSS iyi olsa diye geçirdi içinden. Yok! O da iyi değildi. İyi bir sınıftaydı ama ısrarla kötü notlar alıyordu. Çalışmak istiyordu, gerçekten istiyordu, ama çalışamıyordu.
Sorunları bununla da bitmiyordu ki; başında sadece dersler yoktu. Sosyal hayatında da problemler vardı. Arkadaşlarıyla, ailesiyle sürekli tartışıyordu; arkadaşlarının kendisinden uzaklaştığını hissediyordu, ona göre ailesi fazla baskı yapıyordu, ailesine göre ise... Nedense insanlardan, ruhundan uzaklaştığını hissediyordu bazı zamanlar. Bir anda kendini “Acıların Çocuğu Emrah” gibi hissetti; her şeyden şikayet ediyordu. Oysa öyle iyi bir yaşamı vardı ki; sağlıklıydı, ekonomik durumu yerindeydi; mutlu bile sayılabilirdi.
Ama daha mutlu olduğu zamanlar olmuştu,biliyordu. Derslerinde başarılı, insanlarla mutlu, güzel bir kız arkadaşı olduğu zamanlarda olmuştu. Hayat kavramını kafasında hep bir denge olarak kurmuştu. Eğer bir şeyler almak istiyorsanız vermeliydiniz de. Hayat o zamanlar ona bir çok şey vermişti, ama o karşılığında bir şey vermemişti; hatta doymaz bir açgözlülükle hep daha fazlasını istemişti. Şimdi hayat ona artık daha az şey sunarken, ısrarla hiçbir şey vermiyor, üstüne de hep daha fazlasını istiyordu.
Ama sonra bu düşüncelerde saçma geldi. Ne yani hiç daha fazlasını istemeyecek miydi? Derin bir of çekti, sabah sabah bu ağır düşüncelerin kafasına nereden geldiğini merak etti. Bunları kafasından atmaya çalıştı.

Ferit gözlerini kapadı ve merdivenleri çıkmaya devam etti.

*** *** ***
Can inanılmaz mutluydu. Dün fizik sınavından doksan altı almıştı. Akşamda en yakın arkadaşına kalmaya gidecekti. Şimdi de yanında kız arkadaşı Selin, kantinden kahvesini almış sınıfına çıkıyordu. Tam o sırada ayağı merdivene takıldı ve kahvesinin birazını merdivene döktü.
“Hay bin kunduz…”

*** *** ***
Ferit, gözünü bir anlığına kapattığında; merdivenlere çıkmaya başlayalı pek olmamıştı. Kafasını boşaltmak için gözlerini kapadığı, o sırada ayağı kaygan bir şeye bastı ve dengesini yitirirken:
“Hay bin kunduz..”
Kapalı gözlerin ardı karardı… sonsuza dek…

“What if tomorrow the war could be over? Isn’t that worth fighting for? Isn’t that worth dying for?” *
Morpheus
The Matrix: Reloaded

* Ya savaş yarın bitecek olsa? Bu savaşmak için değmediği anlamına mı gelir? Ölmek için değmedi anlamına mı gelir?

c/p

2005-06-17T14:15:00.000+03:00

Birazdan, zaman içerisinde yazmış olduğum 3 adet yazıyı koyucam buraya.. Yazıldıkları tarihleri hatırlamıyorum not da almamışım dolayısıyla tarihsiz alakasız yazılar olacak ama benim yazılarım onlar :)

Teşekkür

2005-06-17T14:11:00.000+03:00

Bu bir teşekkür yazısı olacak ama bir teşekkür yazısı için çok sönük normalde burda yazıdığım herkese teşekkür için günler, sayfalar harcamam gerekir. Ama şu anda aklıma gelen, içimden geçen ve genelde bu siteyle alakalı insanlara teşekkür edicem... Belki zaman içinde genişletir ve daha güzel bir teşekkür yazısı haline getiririm. O yüzden ne olur "Babana sevgin bu mu?" "Allah'ı böyle mi sevdiğini ifade ediyosun? Bre zındık!" gibi ifadelerden kaçının =) kendinizi mutlu hissetin, zamanın akışına salın. (Eeee peki!) Bu arada unutulanlar, arada kaynayanlar: ya unutulmadınız yürektesiniz, ya harbiden yazmayı unuttum (aklıma gelince yazarım), ya da düşündüğünüz kadar önemli değilsiniz benim için yazmadım o yüzden! (nihohaha)

İnsan ırkını ve çevresini donatan herşeyi yarattığı için; ayrıca hayatta hiçbir zaman kaybetmeyeceğim, tutunabileceğim inancım olduğu için Allah'a
Yazıyı bulduğu için Sümerlere
Havva'yı bulduğu için Adem'e (bu son ikisi Gani Müjde ağabeyimdendir..)
Benim Havva'mı daha henüz bulamamasına rağmen kadere
Orada olduğuna inandığım Havva'ma
Benim için hertürlü eziyeti çeken, herşeyi mümkün kılan, bizi herşeyden fazla seven; hayatımı kuşatan canlar canı anneme
Benim için hep orda olduğunu bildiğim, bizlerden hiçbirşeyini esirgemeyen, benim dünyamı bana gösteren kral babama
Sert kabuklu, içi bonbon dolu, daha yeni tanımaya başladığım şugar ablama
Bilumum okullarda ki bana birçok şey öğreten, öğretmenlerime(Ataköy 50. Yıl, Uğur Koleji, Sevinç Dershanesi, Alman Lisesi, Fen Bilimleri Merkezi Dershanesi, kimi özel hocalar...)
"Onlar kendilerini biliyor", hepsinden daha fazla sevdiğim öğretmenlerime(Uğur Koleji, Sevinç Dershanesi, Alman Lisesi, Fen Bilimleri Merkezi Dershanesi, kimi özel hocalar...)
Bu okullarda bulunan bilumum arkadaşlarıma (Ataköy 50. Yıl, Uğur Koleji, Sevinç Dershanesi, Alman Lisesi, Fen Bilimleri Merkezi Dershanesi...)
Gene bu okullarda bulunan ve "Onlar kendilerini biliyor" arkadaşlarıma(Uğur Koleji, Sevinç Dershanesi, Alman Lisesi, Fen Bilimleri Merkezi Dershanesi...)
Hayat yolunda güzergahları bir şekilde benimle kesişen insanlara
Benim yolumu da etkileyen o özel insanlara
Beni, -her kim ise-, bilgisayarla tanıştıran yüce şahsiyete
Beni internetle tanıştıran kuzenime
Denyo Windows'u bulan keko Bill Gates'e
World Wide Web'i bulan adını unuttuğum rahmetliye
Bu internet leb-i deryasında nicklerimizin karşılaştığı homosaphienlere, neandantalerlere
blog'undan bazı kodlarını çaldığım, yazılarını, -daha okumadım ama okuyunca-, çok seveceğimi düşündüğüm mtlda'ya
Çötendönk diye bu siteyi bana yaptıran "www.blogger.com"a
Benimle net diyarlarında yüzmeye başlayan, açılmaktan hiç korkmayan, başından kalkmayan "durdurulmuş zihin" emko'ya
Bunları yazabilmemi sağlayan bütün zihinsel ve fiziksel vücut organlarıma, yani kendime

herşey için teşekkür ederim.

ps:bu yazı harbiden ve herhal sonsuza dek "under construction"

Başlıyoruz...

2005-06-17T10:54:00.000+03:00

Efendim, şu sıralar blog olayı çok revaçta... Röportajlar, siteler heryer bunlardan... Benim kafamda daha farklı bişey vardı, ama html yazmayı unuttuğum ve tekrar hatırlamaya üşendiğim için vazgeçtim; direk işin kolayına kaçıverdim. =) Ayrıca, işin tanımında bir karmaşalar, bir hareketler olduğu için baştan söyliyimde karmaşa çıkmasın: "Bu site eğer sizin blog tanımınıza uyuyorsa, bir blogdur; değilse, öyle bir sitedir." Yani işin açık saçık hali şu. Ben yazıyorum, ad koymadan... Sevmem zaten herşeyi tanımlamayı falan..
Herneyse benim asıl söylemek istediğim bunlar değil... Giriş yazısı yazacaktım, olay "blog"a kayınca bide blog yazısı yazmak durumunda kaldım.
Efendim, ben aklımdan geçenleri yazmayı seven bir insanım ve biliyorum ki yazarak gelişecek yeteneklerim o yüzden yazmaya vermek istiyorum kendimi ama zor bişey bu "yazma" işi. İşte o yüzden bu tarz yaz, bitir işleri daha rahat benim için...
Buraya canım ne isterse, aklıma ne gelirse onu yazıcam... Hiç utanmicam, çekinmicem... Tamamen kişisel blog havasında olacak, dolayısıyla "işin etiği" konularını direk geçiyorum. (Evet, bazen çok terbiyesiz olabiliyorum. :) )
Gelelim imla, noktalama işerine.. Seviyorum ikisinide kullanmayı ama yazımı bölmek istemiyorum onlarla... Elimden geldiğince tam kullanmaya çalışacağım, ama edebiyat hocası falan değilseniz =), lütfen gelip "Bağlaç "de" ayrı yazılır" demeyin... Seneye ÖSS'ye giricem biliyorum zaten, ama o kadar ilgimi çekmemiştir o an. :)
Birde etmem gereken teşekkürler var elbet! Ama duuuuur! Benim teşekkürüm uzun olucak burayı çok tutmayayım onun için yeni post şeysi edeyim...
Ama önce şu sayfanın tepesindeki kocaman "Oh no it's him again..." yazısını kaldıramadım yardımcı olana bir kara saplı rocco var benden...
Hımm! Şimdilik açılış için gerekli olan belgeler bunlar herhalde... İkametgahımı da sonra getirim efem...
Saygılar..